Sekretna historia Audrey James Marshall Heather

Książka

„Zrób to, czego ja nie mogłam. Wybacz sobie.” Łatwo powiedzieć, o wiele trudniej wykonać. Ale mamy tylko jedno życie. Możemy potraktować je jak dar i naprawdę je przeżyć, albo w nieskończoność karać się za to, czego i tak już nie zdołamy zmienić, dobrowolnie odbierając sobie szansę na szczęście. Jeśli czytaliście „Szukając Jane” Heather Marshall, to doskonale wiecie, jak autorka potrafi wstrząsnąć czytelnikiem. I choć jej najnowsza powieść, „Sekretna historia Audrey James”, dotyka zupełnie innej tematyki, porusza i łamie serce równie mocno. Bo to nie jest kolejna opowieść o wojennych losach, a niezwykle intymna, utkana z bólu historia dwóch kobiet, których ścieżki przecinają się w starym pensjonacie Oakwood Inn. Kobiet, które niosą na barkach ciężar wyrzutów sumienia i skrywają bolesne tajemnice. Które dzieli 60 lat różnicy, ale łączy coś, co ogromnie zbliża je do siebie - trauma, rany na duszy i ten niszczący, paraliżujący od środka syndrom ocaleńca. Z jednej strony mamy Audrey, z którą przenosimy się do Berlina w 1938 roku. Eskalację antyżydowskich nastrojów, dramatyczną walkę o ukochaną przyjaciółkę Ilse, niebezpieczny świat niemieckiego ruchu oporu i szpiegowskich intryg śledziłam z zapartym tchem i ściśniętym gardłem. A czytając jej wspomnienia, niemal czułam przygniatający ciężar dramatycznych wyborów, których musiała dokonać. Z drugiej strony, w 2010 roku, poznajemy boleśnie samotną Kate, uciekającą przed życiowymi zgliszczami i własną tragedią. Mimo początkowego dystansu nocne koszmary obu kobiet stają się pomostem do budowania zaufania. Rozmowy uświadamiają im, że cierpienie zbliża ludzi najmocniej, a szczere wyznania i prawdziwe zrozumienie mają moc oczyszczającą. Wraz z Kate słuchamy burzliwej spowiedzi Audrey, nawet nie przypuszczając, jak niesamowite nici losu łączą te dwie bohaterki. Autorka tak prawdziwie ukazuje psychologię straty, miłość niemożliwą, niesamowitą wolę przetrwania i odwagę, by działać w imię tego, w co wierzymy, bez względu na cenę, czym poruszyła mnie do głębi. Ogromne znaczenie dla mnie miał również fakt, że czerpie z prawdziwych wydarzeń, a sama postać Audrey inspirowana jest jedyną kobietą kanadyjskiego pochodzenia, skazaną na śmierć przez nazistów w czasie II wojny światowej. Na końcu książki znalazł się również utwór, który wielokrotnie przewija się w powieści, stworzony z miłości i zachowany dla kolejnych pokoleń. Nie musimy go sobie tylko wyobrażać, możemy go usłyszeć. Spróbowałam zagrać go na pianinie, wierzcie mi, jest piękny! Z całego serca polecam Wam tę książkę. To historia, która pokazuje, jak żyć, gdy wydaje się, że już nigdy nie wzejdzie słońce. Przeczytajcie, naprawdę warto!