Schronienie Harlan Coben

Książka

„Schronienie” Harlan Coben (Wydawnictwo Albatros) Książkę otrzymałem w ramach współpracy barterowej. Mickeyowi Bolitarowi trafiły się naprawdę ciężkie nastoletnie czasy - jego ojciec ginie w wypadku samochodowym na jego oczach, a matka trafia do zamkniętego ośrodka odwykowego. Pod swój dach przygarnia go wujek, za którym Mickey kompletnie nie przepada. Chłopak trafia do nowej szkoły, gdzie poznaje Emę, Łyżkę i Ashley, którzy szybko stają się jego najlepszymi przyjaciółmi. Jednak niedługo po rozpoczęciu nauki Ashley znika bez żadnego śladu. Mickey rozpoczyna własne śledztwo, bo nie potrafi pogodzić się z jej nagłym zniknięciem. Jeny, co to za wspaniała lektura! Cobena jeszcze nigdy wcześniej nie czytałem, ale mój brat jest jego fanem, więc kilka książek autora gdzieś tam od dawna stało u mnie na półce. Gdy pojawiło się nowe wydanie trylogii, uznałem, że w końcu sprawdzę tego popularnego autora. No i wpadłem... Dawno nie wkręciłem się aż tak bardzo w książkę fabularną. Dosłownie nie potrafiłem myśleć o niczym innym, bo „Schronienie” działało na mnie jak narkotyk. Po 24 godzinach czytałem już ostatnią stronę i natychmiast zabierałem się za kontynuację. Okres wakacyjny pozwolił mi wsiąknąć w tę kameralną amerykańską historię na niespotykanym dotąd poziomie. Nie jestem fanem książek, w których głównym bohaterem jest nastolatek, ale z jakiegoś powodu niezwykle szybko zaprzyjaźniłem się z naszym młodocianym detektywem, Mickeyem. To mierzący prawie 190 cm, niezwykle dociekliwy i bardzo energiczny koszykarz, który emocjonalnie próbuje pozbierać się po traumatycznych wydarzeniach rodzinnych. Uwielbiałem spędzać z nim czas. Reszta bohaterów wypadła równie dobrze. Ema początkowo lekko mnie irytowała, ale z czasem z nią również bardzo się zżyłem, a Łyżka? Łyżka to mistrz. Muszę przyznać, że zaliczyłem swój pierwszy raz z książką, która potrafiła mnie autentycznie rozśmieszyć... i to podczas czytania thrillera! Humor sytuacyjny, najczęściej związany właśnie z Łyżką, to istne mistrzostwo - aż mi się buzia cieszy, gdy tylko o tym myślę. Coben idealnie zachował balans między napięciem, akcją i rozładowywaniem emocji humorem. Historia pędzi na złamanie karku i wielokrotnie potrafi zaskoczyć. Szczególne wrażenie zrobiły na mnie nawiązania do polskiej historii i obozu koncentracyjnego Auschwitz, a także do mojej rodzinnej Łodzi, gdzie wspomniana została nawet moja dzielnica - Bałuty. Kompletnie nie spodziewałem się takich wątków w amerykańskiej książce. Jaki jednak związek ma historia zaginięcia Amerykanki Ashley z łódzką dzielnicą? Tego musicie dowiedzieć się sami. Wszystko idealnie się zazębia i tworzy świetne tło dla tajemniczej organizacji, z którą przyjdzie nam się spotkać. To dokładnie taki typ organizacji, jaki lubię najbardziej - czyli nie wiadomo nic o niczym, a jej członkiem może być nawet Twój najlepszy przyjaciel i możesz nawet o tym nie wiedzieć. Jednak porażką okazał się blurb „Schronienia”, który spoiluje odkrycia z drugiego tomu. Czyżby ktoś założył, że wszyscy znają już całą trylogię? Do blurbu drugiego tomu również mam pewne zastrzeżenia, ale opowiem o nich przy okazji tamtej recenzji. Moje pierwsze spotkanie z Cobenem zapamiętam jako miłość od pierwszego wejrzenia, która sprawiła, że moje serce zaczęło bić szybciej, a oddech przyspieszył. Bo pomimo intrygującej fabuły tę książkę czytało mi się po prostu niezwykle przyjemnie. To właśnie to uczucie, gdy nagle gwiazdy układają się w odpowiedni sposób, a każde słowo trafia dokładnie tam, gdzie powinno, tworząc jedno fenomenalne doświadczenie. „Schronienie” to wypełniona ekscytacją książka sensacyjno-kryminalno-thrillerowo-młodzieżowa, która zapoznaje nas z genialną historią i niezapomnianymi bohaterami, za którymi na pewno będę tęsknić. Absolutnie nie dziwię się, że trylogia otrzymała swoją ekranizację na Amazon Prime Video, bo naprawdę jest tego warta. Totalnie ekscytuję się, pisząc tę recenzję, bo wszystko w tej książce niezwykle mi się spodobało i chcę, żeby spodobała się również Wam! Czytajcie koniecznie!