Gołębiarka Katarzyna Polanowska Książka

“Gołębiarka” to historia siedemnastoletniej Klary, która w jednej chwili traci całą rodzinę w tragedii, która wstrząsnęła całą Polską. Spodziewałam się, że jej lektura przywoła silne emocje. Takie, które wydawały się dawno zapomniane. I rzeczywiście tak też się stało. Już od pierwszych stron wróciły wspomnienia z 28 stycznia 2006 roku: siarczystego mrozu, dużych ilości śniegu, wzruszenia towarzyszącego relacjom telewizyjnym, pokazujących ludzi uwięzionych pod zwałami powyginanej blachy i śniegu, którzy stukając w metal wzywali pomocy, dźwięku syren wozów strażackich pędzących na pomoc kolegom z sąsiednich miast, a przede wszystkim śpieszących poszkodowanym na ratunek, mimo zagrożenia i naprawdę ciężkich warunków. Emocje potęgowane moim ówczesnym stanem, czyli zaawansowaną ciążą oraz obawami o znajomych. O to, czy uczestniczą w akcji i czy nie grozi im niebezpieczeństwo. Pisząc zapowiedź recenzencką zastanawiałam się nad tym, jak autorka poradzi sobie z opisem samej katastrofy, traumy oraz codziennych zmagań Klary z pustką i ogromnym bólem po stracie całej rodziny, a także z motywem budowania życia na nowo. Choć jej historia jest literacką fikcją, Katarzyna Polanowska według mnie bardzo wiarygodnie oddaje emocje bohaterki: żal, pustkę, poczucie winy, tęsknotę, brak kontroli nad własnymi emocjami, wewnętrzny chaos i samotność. Również poczucie wykorzenienia, z jakim boryka się dziewczyna. Po wyprowadzce ze Śląska na Mazury, gdzie trafia pod opiekę wuja i jego rodziny tkwi bowiem między dwoma światami. Nie przynależy już do Śląska, który stał się przeszłością, a Mazur i otaczających ją ludzi nie potrafi traktować ani jako swój dom, ani prawdziwą rodzinę. Jest zagubiona, zamknięta w sobie, nie wierzy, że przyszłość może przynieść cokolwiek dobrego. Polanowska z dużą wrażliwością opisuje żałobę i jasno pokazuje, że każdy przeżywa ją we własnym tempie, że żałoba nie poddaje się oczekiwaniom innych, czy zewnętrznym ocenom i nawet najlepsze warunki, życzliwa opieka, miłość oraz wsparcie bliskich, choć są bardzo ważne, nie są cudownym lekarstwem. Nie są w stanie zastąpić utraconych relacji, ani przyspieszyć procesu godzenia się ze stratą. Mogą jedynie dać chwilowe poczucie bezpieczeństwa, a w sytuacji, w jakiej znalazła się Klara, chwilową ulgę, że ma się dach nad głową. Wychodzenie na prostą okazuje się procesem długim, nierównym, przypominającym raczej sinusoidę niż prostą drogę ku szczęściu. Z jej przeżyciami może utożsamiać się wiele osób dotkniętych tą tragedią, a także wszyscy ci, których życie w jednej chwili wywróciło się do góry nogami. Atutem książki jest to, że fakty dotyczące samej katastrofy autorka wplotła w fabułę w sposób naturalny i subtelny, nie przytłaczając emocji. Szczególną rolę w książce odgrywa relacja Klary z synem wuja, Fryderykiem, która jest skomplikowana, pełna emocjonalnych wzlotów i upadków. Chłód między nimi miesza się z chwilami ciepła, a narastające napięcie z pojawiającymi się wzajemnymi pretensjami. Wszystko to udziela się czytelnikowi, sprawiając, że momentami trudno się nie uśmiechnąć, albo nie uronić łzy. W narracji pojawiają się odniesienia do książek, muzyki i filmów, co nie tylko ma zwiększać jej wiarygodność i realizm konkretnego czasu, jednak nieco mnie irytowało, że Pani Katarzyna nie zawsze trzyma się realiów roku, w którym dzieje się akcja i odwołuje się do utworów, które pojawiły się kilka lat później (o rzeczywistej dacie informuje w przypisach), choć rozumiem, że te, do których się odwołuje mają pomóc nazwać to, czego nie da się łatwo wyrazić, pogłębić wrażliwość, sposób myślenia bohaterki. To mój jedyny zarzut wobec niej, no może poza zakończeniem. Nie kończy się książki w taki sposób! Nie zostawia się czytelnika w takim napięciu i z poczuciem niedosytu. Na szczęście na końcu zapowiada, że powstanie kontynuacja. Oby szybko!! Podsumowując “Gołębiarka” przedstawia wymyślone losy jednej z ofiar katastrofy hali, w której odbywały się Międzynarodowe Targi Gołębi Pocztowych, zawierające strzępki prawdziwych wydarzeń. Dopiero po napisaniu książki, okazało się, że jedna z wielu poszkodowanych rodzin spotkał los podobny do przedstawionego w powieści - z czterech osób przeżyła tylko jedna, więc emocje bohaterki mogą wydawać się niezwykle autentyczne. Aby w kontynuacji wiernie oddać emocje i realia tragedii, autorka prosi osoby poszkodowane, członków rodzin ofiar, ratowników uczestniczących w akcji ratunkowej oraz pielęgniarki, które zajmowały się nimi w szpitalach, by podzielili się z nią wspomnieniami i przemyśleniami na adres e – mail. Polecam tę książkę wszystkim, którzy poszukują literatury obyczajowej pełnej emocji, poruszającej trudne tematy, opartej na autentycznych wydarzeniach. To właśnie poprzez dociera do nas, jak nietrwałe i kruche potrafi być życie. Jeśli się nie mylę, jest to pierwsza książka poruszająca temat tej tragedii, symboliczny hołd złożony ofiarom, przywracająca pamięć o ich cierpieniu, chociaż od tych wydarzeń minęło właśnie dwadzieścia lat.

„Gołębiarka” Katarzyny Polanowskiej to powieść, która dotyka bardzo czułej struny – tej związanej ze stratą, bólem i próbą odnalezienia siebie na nowo, kiedy świat nagle rozpada się na kawałki. Autorka nawiązuje do prawdziwej tragedii – katastrofy budowlanej podczas Targów Gołębi Pocztowych w Katowicach – i na jej tle buduje poruszającą, intymną historię dojrzewania w cieniu żałoby. Główną bohaterką jest siedemnastoletnia Klara, która w jednej chwili traci całą rodzinę. Zostaje sama z niewyobrażalnym bólem i poczuciem pustki. Wyjazd na Mazury, pod opiekę wuja i jego syna, staje się dla niej nie tylko zmianą miejsca, ale przede wszystkim próbą nauczenia się życia od nowa. Mazurska przestrzeń – spokojna, surowa, pełna natury – kontrastuje z chaosem, który Klara nosi w sobie. Relacje między bohaterami są tu niezwykle ważne. Wuj, zamknięty w sobie i naznaczony własnymi doświadczeniami, oraz jego syn – próbujący odnaleźć się w nowej sytuacji – tworzą wokół Klary delikatną, choć nieidealną przestrzeń bezpieczeństwa. Pojawienie się Fryderyka wnosi do tej historii światło. Ich relacja nie jest przesłodzona ani banalna – rodzi się z bólu, z potrzeby bycia zauważonym i zrozumianym. To uczucie dojrzewa powoli, dając Klarze nadzieję, że nawet po największej tragedii można jeszcze poczuć ciepło. To powieść obyczajowa z mocnym ładunkiem emocjonalnym, skierowana szczególnie do czytelników wrażliwych na historie o stracie, odbudowie i pierwszej miłości. Spodoba się zarówno młodszym odbiorcom, którzy odnajdą w Klarze swoje lęki i niepewności, jak i dorosłym, dla których będzie to opowieść o sile przetrwania i kruchości życia. Podczas czytania towarzyszy smutek, momentami wręcz ciężar nie do udźwignięcia, ale też cicha nadzieja. Są chwile wzruszenia, złości na niesprawiedliwość losu, a potem powolne, ostrożne ocieplenie serca. Autorka pokazuje, że żałoba nie znika – ona zmienia kształt, a człowiek uczy się z nią żyć. „Gołębiarka” przypomina, że nawet z największych ruin można odbudować siebie, choć wymaga to czasu, odwagi i drugiego człowieka obok. To historia, która boli, ale też daje ukojenie. Jeśli szukacie poruszającej, emocjonalnej opowieści o miłości rodzącej się z cierpienia i o sile, jaką daje bliskość – warto po nią sięgnąć.