Współlokatorzy Beth O`Leary Książka

Nie bez przyczyny "Współlokatorzy" okrzyknięci zostali najbardziej wyczekiwanym debiutem roku. Książka ma w sobie niesamowite ciepło, wlewa w serce nadzieję i pokazuje, że miłość przychodzi najczęściej wtedy, kiedy najmniej się jej spodziewamy.

"Współlokatorzy" to nie kolejny typowy romans, jakich pełno na rynku. Autorka stworzyła niecodzienną historię o dwójce zagubionych i doświadczonych przez życie osób, które nigdy się nie spotkały, a jednak połączyła je miłość. Miłość prawdziwa, głęboka, oparta na trosce o drugą osobę, małych gestach, które pozornie nic nie znaczą, a jednak można z nich odczytać przesłanie "zależy mi na Tobie". Historia ta daje nadzieje, że w świecie pełnym wyrachowania można jednak znaleźć osobę, która na nowo nauczy nas ufać i pozwoli uwierzyć, że każdy z nas zasłużył na dobro.

Lekka i przyjemna komedia romantyczna. Tak też pomyślałam, kiedy przeczytałam opis i zabierałam się za czytanie. Otóż nie! W jak wielkim byłam błędzie! Im bardziej zagłębiałam się w historię Tiffy i Leona, tym bardziej zmieniałam zdanie. Zostałam całkowicie pochłonięta w świat wykreowany przez autorkę i równie mocno chciałam poznać już zakończenie, jak nie chciałam, bo to oznaczało konieczność powrotu do rzeczywistości.Jest to historia o głębokiej przyjaźni, która z czasem przeradza się w miłość. Opowieść o tym, jak zaufać, kiedy nasze zaufanie zostało zdeptane i sami już nie potrafimy tak po prostu uwierzyć, że ktoś chce naszego dobra. Pięknie napisana, niezwykle ciepła. Polecam! 

Tego nie da się opisać. Żeby poczuć to ciepło, które rozchodzi się po przeczytaniu tej książki, trzeba samemu po nią sięgnąć. A gwarantuje, że warto. Świat wydaje się trochę bardziej ludzki, wraca wiara w dobroć i miłość.

Tego nie da się opisać. Żeby poczuć to ciepło, które rozchodzi się po przeczytaniu tej książki, trzeba samemu po nią sięgnąć. A gwarantuje, że warto. Świat wydaje się trochę bardziej ludzki, wraca wiara w dobroć i miłość.

Lekka i przyjemna komedia romantyczna. Tak też pomyślałam, kiedy przeczytałam opis i zabierałam się za czytanie. Otóż nie! W jak wielkim byłam błędzie! Im bardziej zagłębiałam się w historię Tiffy i Leona, tym bardziej zmieniałam zdanie. Zostałam całkowicie pochłonięta w świat wykreowany przez autorkę i równie mocno chciałam poznać już zakończenie, jak nie chciałam, bo to oznaczało konieczność powrotu do rzeczywistości.Jest to historia o głębokiej przyjaźni, która z czasem przeradza się w miłość. Opowieść o tym, jak zaufać, kiedy nasze zaufanie zostało zdeptane i sami już nie potrafimy tak po prostu uwierzyć, że ktoś chce naszego dobra. Pięknie napisana, niezwykle ciepła. Polecam! 

"Współlokatorzy" to nie kolejny typowy romans, jakich pełno na rynku. Autorka stworzyła niecodzienną historię o dwójce zagubionych i doświadczonych przez życie osób, które nigdy się nie spotkały, a jednak połączyła je miłość. Miłość prawdziwa, głęboka, oparta na trosce o drugą osobę, małych gestach, które pozornie nic nie znaczą, a jednak można z nich odczytać przesłanie "zależy mi na Tobie". Historia ta daje nadzieje, że w świecie pełnym wyrachowania można jednak znaleźć osobę, która na nowo nauczy nas ufać i pozwoli uwierzyć, że każdy z nas zasłużył na dobro.

Nie bez przyczyny "Współlokatorzy" okrzyknięci zostali najbardziej wyczekiwanym debiutem roku. Książka ma w sobie niesamowite ciepło, wlewa w serce nadzieję i pokazuje, że miłość przychodzi najczęściej wtedy, kiedy najmniej się jej spodziewamy.