Milczące Patrycja Pelica

Książka

Kryminał w moim ulubionym okresie międzywojennym? Dwa razy nie trzeba mi mówić! Choć przyznam, że początkowo miałam pewne obawy związane z wpleceniem do tej historii dawnych słowiańskich wierzeń, to paradoksalnie właśnie to sprawiło, że okazała się ona tak wyjątkowa. Połączenie dwóch światów - opartego na twardych faktach i dowodach oraz tego onirycznego, czerpiącego z zabobonów - to był prawdziwy strzał w dziesiątkę. Najbardziej urzekł mnie w tej powieści klimat mroczny, duszny, z odrobiną erotyzmu i szczyptą tego, co niewytłumaczalne. Atmosfera niewielkiej Włodawy została nakreślona przez autorkę niezwykle obrazowo. Dzięki sugestywnym metaforom przepływająca obok rzeka postrzegana jest niczym żywy, zaborczy i władczy twór, walczący z człowiekiem o należne mu miejsce. To przestrzeń, w której ludzie wolą tłumaczyć zło działaniem dawnych bóstw i demonów niż czynami drugiego człowieka, własnego sąsiada. Autorka zarysowała niezwykle ciekawe środowisko, w którym Żydzi, protestanci i katolicy żyją tuż obok siebie. Różnice, wzajemne powiązania i niesnaski, a przede wszystkim brudne sekrety zamiatane pod dywan, tworzą hermetyczną społeczność, która wcale nie ułatwia pracy nowo przybyłemu komisarzowi Erykowi Maciejowskiemu. Nawet gdy giną kolejne młode kobiety, mieszkańcy strzegą swoich tajemnic równie zazdrośnie jak pobliska rzeka. Sam komisarz musi stawić czoło nie tylko wierze lokalnej społeczności, silniejszej niż jakakolwiek logika, ale też uporać się z własną bolesną przeszłością i w końcu zmierzyć z tym, co niewytłumaczalne. Ta historia wciągnęła mnie niczym mityczny Wodnik w mroczne odmęty - po prostu nie mogłam się powstrzymać od tego porównania, bo najtrafniej oddaje moje emocje. Choć opowieść toczyła się niespiesznie, już po kilku stronach czułam wręcz przymus czytania, potrzebę poznania jej do samego końca. Miałam wrażenie, że nie padło tu ani jedno zbędne słowo, a każde kolejne potęgowało nastrój niepokoju, hipnotyzowało i ciągnęło mnie na samo dno tej intrygi. Bo choć zbudowana na kanwie kryminału, to przede wszystkim historia ludzkich słabości, ale i tego, co czyni nas silnymi, co pozwala nam przetrwać mimo wszystko. No i ten klimat - tak gęstego, hipnotyzującego i niepokojącego dawno w powieściach nie spotkałam. Skończyłam czytać oszołomiona, oczarowana i gotowa na wszystko, co wyjdzie spod pióra autorki!

Tam gdzie spotykają i mieszkają obok siebie trzy kultury i wyznania, trafia komisarz Eryk Maciejowski. Na wschód, z dala od wielkiego miasta, w miejsce gdzie wierzenia są tak silne iż nijak nie da się ludziom przetłumaczyć o ich fałszu. Czy aby na pewno....czy przypadkiem w tym wszystkim nie kryje się ziarno prawdy? Bo jak wyjaśnić śmierć młodej dziewczyny, która lada moment miała stanąć na ślubnym kobiercu? Jak wyjaśnić wcześniejsze zgony, których ofiarami były dziewczyny stojące u progu dorosłości? Jedni mówią o wodniku, inni o dybuku, a jeszcze inni ostrzegają komisarza przed rusałkami, a zwłaszcza jedną, której nikt w mieście nie chce. Czy czasami za tym wszystkim nie stoi człowiek, z krwi i kości, taki, który tylko z pozoru jest miły? We Włodawie nikt nie może być pewny jutra, bagna, rzeki i inne wodne akweny nie są miejscem bezpiecznym i wie to każdy mieszkaniec. Tylko Eryk próbuje podchodzić do tego sceptyczne, czy ma rację? Lubię zostać zaskoczona przez historię w jaką wnikam czytając daną książkę. Lubię kiedy autor, w tym przypadku, autorka pisze w taki sposób, że ciężko jest się oderwać, a przed oczami jak żywe stają obrazy i postacie przedstawione w powieści. Tak jest właśnie tutaj. Główny bohater, Eryk ma za sobą trudną przeszłość i nie umie o niej zapomnieć. Ciągnie się ona za nim, nie pozwalając na szczęście. Trafia do Włodawy bo taka jest jego wola. Na pewno liczył na zmianę otoczenia, ale raczej nie spodziewał się jak ogromnie inna jest tu mentalność mieszkańców. Nijak ma się do tej znanej. Autorka wprowadza nas w świat ludowych wierzeń, przesądów i tradycji, robiąc to w tak plastyczny i dokładny sposób,że należą się jej za to wielkie brawa. Akcja toczy się w 1928 roku, więc musiała sporo poszperać by oddać tak dobrze ducha ówczesnych lat i mieszkańców tamtych terenów. Pełna tajemnic, mroczna, oblepiająca swoim dusznym klimatem, wartka i ukazująca dwoistość ludzkiej natury, oraz świat, który jest pełen sekretów, o jakich się nie mówi. Polecam.