Maszkara Katarzyna Mikiewicz

Książka

Wanda i Bogdan są małżeństwem już tylko z rozpędu. W ich wspólnym życiu dawno zabrakło emocji, bliskości i zwyczajnej ciekawości drugiej osoby. Ona marzy o tym, by wreszcie zaistnieć jako malarka, on coraz częściej wyobraża sobie życie bez żony. Wszystko wskazuje na to, że rozwód jest tylko kwestią czasu. Wanda nie zamierza jednak biernie czekać na to, co przyniesie los. Zwłaszcza gdy odkrywa, że mąż ma wobec niej plany zdecydowanie poważniejsze niż rozstanie. „Maszkara” Katarzyny Mikiewicz to kryminał, który od pierwszych stron daje do zrozumienia, że nie będzie tu ani przewidywalnie, ani ponuro. Jest zbrodnia, są tajemnice i niebezpieczne intrygi, ale wszystko zostało podane z dużą dawką czarnego humoru, ironii i absurdu. Autorka bardzo sprawnie balansuje między kryminalnym napięciem a komediowym tonem, dzięki czemu kolejne wydarzenia potrafią jednocześnie niepokoić i bawić. I właśnie ten miks okazał się tak wabiący. Wanda, chcąc ratować własną skórę, zaczyna lawirować między małżeńskimi problemami, środowiskiem artystycznym i coraz bardziej zagmatwaną sprawą kryminalną. Początkowo wydaje się, że wystarczy przechytrzyć jedną osobę, a sytuacja wróci pod kontrolę. Nic z tego. Każda próba wyjścia z kłopotów prowadzi do kolejnych, a rzeczywistość okazuje się znacznie bardziej skomplikowana, niż mogłoby się wydawać. W tej historii trudno być pewnym czegokolwiek, a kolejne zwroty akcji skutecznie odbierają ochotę na odkładanie książki. Największą siłą „Maszkary” są jednak bohaterowie. Katarzyna Mikiewicz stworzyła barwną galerię postaci, które mają własne charaktery, słabości i dziwactwa. Wanda szybko zyskuje sympatię, ale nie tylko ona. Polubiłam również Teresę i Cezarego, a właściwie trudno byłoby mi wskazać bohatera, który nie wnosiłby czegoś ciekawego do tej historii. To właśnie dzięki nim opowieść nabiera kolorytu, a wydarzenia, które w innym kryminale mogłyby zostać przedstawione całkiem serio, tutaj często przybierają zaskakująco komiczny obrót. Humor naprawdę wylewa się z kartek tej książki. Co ważne, nie jest to humor doklejony do fabuły na siłę. Wynika z sytuacji, charakterów bohaterów i sposobu, w jaki autorka prowadzi kolejne sceny. Szczególnie rozbawiła mnie scena zakopywania pudełka ze skarbem i późniejszego ukrycia informacji o jego lokalizacji. Nie zdradzę oczywiście, gdzie ów sekret został schowany, bo byłoby to odebraniem czytelnikom sporej części zabawy. Podobnie jak przy dziele sztuki, które pojawia się w powieści. To jeden z tych momentów, w których ironia i absurd spotykają się w idealnych proporcjach. Mimo całej tej lekkości „Maszkara” nie jest wyłącznie zabawną historią o pechowym małżeństwie. Autorka umiejętnie przemyca także poważniejsze tematy i pokazuje, jak łatwo ambicje, pieniądze, zazdrość czy pragnienie sukcesu mogą popchnąć człowieka w bardzo niebezpiecznym kierunku. Dzięki temu pod warstwą humoru cały czas pozostaje kryminalna intryga, która konsekwentnie prowadzi czytelnika dalej. To debiut Katarzyny Mikiewicz, co jest tym bardziej warte podkreślenia, bo książka ma sporo swobody i dobrze wyczuwalny własny ton. Lekki styl, wartka akcja, wyraziste postacie i umiejętne żonglowanie absurdem sprawiają, że „Maszkarę” czyta się błyskawicznie. Nie ma tu rozwlekłych, bezwartościowych opisów ani momentów, w których można zacząć zastanawiać się, ile stron zostało do końca. Cały czas coś się dzieje, a kiedy wydaje się, że sytuacja już bardziej skomplikowana być nie może, autorka najwyraźniej ma na ten temat inne zdanie. Bawiłam się przy tej książce naprawdę świetnie. „Maszkara” jest kryminałem z przymrużeniem oka, ale nie pozbawionym zagadki, napięcia i zaskoczeń. To jedna z tych historii, które najlepiej smakują wtedy, gdy nie próbuje się przewidzieć każdego kolejnego ruchu bohaterów, tylko pozwala się autorce prowadzić przez kolejne absurdy i niespodzianki. I pozostaje jeszcze jedno pytanie: czy z Wandą spotkamy się jeszcze kiedyś? Po lekturze „Maszkary” zdecydowanie miałabym na to ochotę. Mam wrażenie, że ta bohaterka nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa, a jej pomysłowość w sytuacjach kryzysowych może być źródłem niejednej dobrej historii.