To jej szept Emma Angström

Książka

Czy ucieczka od zła zawsze oznacza ocalenie? Trzeci tom serii z Eddą Nord, zatytułowany „To jej szept”, brutalnie rozprawia się z mitem bezpiecznego „nowego początku”. Autorka (kontynuując wątki znane z poprzednich części, choć w sposób przystępny dla nowych czytelników) zabiera nas w podróż do najmroczniejszych zakamarków ludzkiej psychiki, gdzie miłość nierozerwalnie splata się z kontrolą, a troska okazuje się jedynie starannie dobraną maską manipulatora. Główna bohaterka, Malin, dokonała czynu heroicznego – odeszła od przemocowego męża. Zrobiła to dla siebie, ale przede wszystkim dla przyszłości swojej córki. Jednak spokój, który miał być nagrodą za odwagę, okazuje się jedynie krótkim antraktem w narastającym koszmarze. Gdy podczas beztroskiej zabawy w parku dziewczynka znika, czytelnik zostaje wrzucony w sam środek bezwzględnej gry. Gra ta nie toczy się jednak wyłącznie o odnalezienie dziecka, ale o przetrwanie psychiczne matki, którą przeszłość dopada w najbardziej bolesny sposób. Powieść jest duszna i emocjonalnie wyczerpująca, co stanowi o jej największej sile. To rasowy thriller skandynawski, w którym śledztwo – choć istotne – jest jedynie tłem dla mistrzowsko zarysowanego portretu psychologicznego. Autorka z ogromną precyzją buduje atmosferę niepokoju, wykorzystując klimat małej społeczności, gdzie pod powierzchnią uprzejmości kryją się sekrety, a każde niedopowiedzenie ma swoją cenę. Jest melancholijnie i chłodno, a intymność niektórych scen sprawia, że lęk Malin staje się niemal fizycznie odczuwalny dla czytelnika. Niezwykle ważnym punktem odniesienia jest postać Eddy Nord. Pracując w fundacji pomagającej kobietom, Edda na co dzień styka się z cudzymi dramatami. Teraz jednak sama mierzy się z nową rolą – samotnej matki – co nadaje jej działaniom nową, bardzo osobistą perspektywę. Dzięki takiemu zabiegowi powieść zyskuje na realizmie. Autorka w niezwykle świadomy sposób demaskuje mechanizmy przemocy: nie tylko tej fizycznej, która zostawia siniaki, ale przede wszystkim psychicznej i ekonomicznej. Pokazuje, jak łatwo zbagatelizować toksyczne zachowania i jak trudno wyrwać się z sieci manipulacji, w której dzieci stają się jedynie narzędziami zemsty w rękach dorosłych. Struktura powieści, wzbogacona o retrospekcje, pozwala powoli odkrywać karty i zrozumieć, że trauma nie jest wydarzeniem z przeszłości – ona trwa i ewoluuje, wpływając na każdą decyzję bohaterów. Postacie nie są tu jednoznaczne; ich intencje bywają mgliste, a błędy, które popełniają, wynikają z bólu i poczucia winy. To sprawia, że „To jej szept” to powieść, którą bardziej się czuje i przeżywa, niż po prostu czyta. To lektura przytłaczająca, ale konieczna. Uświadamia, jak cienka jest granica między oddaniem a osaczeniem i jak ważne jest, by nie ignorować szeptów, zanim zamienią się w niemy krzyk rozpaczy. Dla fanów thrillerów psychologicznych o najwyższym stopniu intensywności – pozycja obowiązkowa.

Czy wiecie, jak to jest gdy autor nagle zmienia tempo i zamiast walić w drzwi, zaczyna cicho drapać w drewno? Emma Ångström zrobiła dokładnie to. I wiecie co? To działa lepiej niż niejeden brutalny thriller. Po dwóch poprzednich tomach spodziewałam się, że znowu złapie mnie za gardło. Tymczasem dostałam coś znacznie bardziej przerażającego – historię, która zostaje w głowie na długo po zamknięciu książki. Bohaterką jest Edda Nord, która tym razem uczy się żyć na nowo po rozwodzie. Wyjeżdża sama na wakacje, próbuje odnaleźć siebie, ale jak tu uciec przed własnymi myślami? Równolegle śledzimy losy Malin – kobiety, która odeszła od przemocowego męża, by pewnego dnia stracić córkę w parku. Czy rodzic może posunąć się do tego, by skrzywdzić własne dziecko, by zranić byłą partnerkę? To pytanie nie daje spokoju do ostatniej strony. Ta część jest spokojniejsza niż poprzednie. I wiecie co? To jej największa siła. Zamiast nerwowego napięcia dostajemy psychologiczny dreszczowiec o sile, determinacji i walce, gdy szanse wydają się marne. O manipulacji ukrytej pod maską troski. O tym, że ucieczka nie zawsze oznacza koniec koszmaru. Autorka pisze w sposób, który wciąga bez względu na tempo. Czuć tęsknotę Eddy za córką, jej zagubienie, ale też rosnącą siłę. A wątek Malin… no cóż, łamie serce. Dla kogo? Dla fanów thrillerów psychologicznych, którzy nie boją się trudnych tematów i cenią sobie historie, które nie tylko trzymają w napięciu, ale też zmuszają do myślenia. Jeśli znacie poprzednie części – obowiązkowo. Jeśli nie – możecie zacząć od tego tomu, ale ostrzegam – wrócicie do początku. Moja ocena: 9/10 BRUNETTE BOOKS