Książka

Łabędzi śpiew. Diana, moja siostra Charles Spencer

Czy kiedykolwiek śmierć kogoś znanego wstrząsnęła wami do tego stopnia, że nawet po latach wciąż jeszcze czujecie smutek, że tej osoby nie ma już wśród nas? Diana Spencer. Księżna Walii. Królowa ludzkich serc. Kiedy zginęła w tragicznym wypadku w 1997 roku miałam 14 lat i do dziś pamiętam, jak wstrząsnęła mną informacja, że nie przeżyła. Odkąd sięgnę pamięcią była moją idolką. Budziła (i w sumie nadal to robi) mój szacunek i podziw. Jako jedyna członkini brytyjskiej rodziny królewskiej wydawała się być ludzka i normalna. Nie było w niej sztuczności. Nie wywyższała się. Cechowała ją niezwykła empatia i wyczulenie na los najbiedniejszych. Choć sama obracała się w luksusie, nie bała się obcować z chorymi, nie odwracała wzroku przed ubóstwem i ludźmi w potrzebie. Jej życie było gotowym materiałem na film, dlatego bardzo ucieszyłam się z faktu, że Wydawnictwo Marginesy podjęło się wydania w Polsce książki „Łabędzi śpiew. Diana, moja siostra” autorstwa Charlesa Spencera. Młodszy brat księżnej Diany, prawie trzydzieści lat po jej śmierci, opowiada jej historię na nowo. Każdy rozdział jego książki to kolejny fragment mowy pogrzebowej, którą wygłosił na jej pogrzebie, a następnie sprytnie połączył z epizodami życia księżnej, tworząc jedyną w swoim rodzaju biografię. Tu przez każde słowo przebija miłość do Diany i wyraźna niechęć do jej męża, księcia Karola. Oczywiście większość z opisanych przez Spencera sytuacji jest powszechnie znana, jednak fakt, że wybrzmiewają one z jego ust (czy raczej spod pióra) nadaje im zupełnie nowy, świeży charakter. Ta książka to swoiste pożegnanie brata z siostrą. Jest wzruszająca i momentami chwyta za serce. Na ile jest bezkrytyczna, ciężko mi ocenić, bo już od pierwszych słów widać bliską relację rodzeństwa, które od wczesnego dzieciństwa pozostawało nierozłączne. Polecam tę pozycję wszystkim, którzy tak jak ja mają sentyment do brytyjskich royalsów, a zwłaszcza księżnej Diany!