Spacer we dwoje Gatz Marek Książka

Są tacy bohaterowie literaccy, do których wraca się jak do starych przyjaciół. Kiedy kończyłam czytać „Miłość w Paryżu”, w moim sercu pozostał ogromny smutek. Zostawiliśmy wtedy Antoine’a Dubois pogrążonego w głębokiej samotności i przeszywającym bólu po stracie żony- kobiety, która była dla niego całym światem. Nie ukrywam, że niesamowicie ciekawiły mnie jego dalsze losy, a w głowie kołatało się pytanie: czy po tak potężnym ciosie od losu Antoine zdoła jeszcze kiedykolwiek odnaleźć choćby okruch szczęścia? Na całe szczęście Marek Gatz nie kazał nam długo czekać na odpowiedź. W swojej najnowszej powieści „Spacer we dwoje” autor stawia na naszej drodze dwie poturbowane przez życie jednostki. Z jednej strony mamy Antoine’a- paryskiego stomatologa, który zamknął się w bezpiecznym, przewidywalnym, ale też pozbawionym jakichkolwiek barw świecie, wciąż żyjąc w cieniu dawnej żałoby. Z drugiej strony poznajemy Claire Mitchell, nowojorską znawczynię sztuki, która po dwudziestu latach trwania w niszczącym, toksycznym związku zdobywa się na odwagę- rzuca wszystko i ucieka do Paryża, miasta znanego jej dotąd jedynie z kinowych ekranów i marzeń. Gdy ta dwójka przypadkowo wpada na siebie w malowniczych alejkach Montmartre, ich codzienność wywraca się do góry nogami. Wspólne błądzenie po urokliwych paryskich zakątkach, przesiadywanie w klimatycznych kawiarniach i chwile spędzone nad Sekwaną stają się dla nich powolną, subtelną terapią. To opowieść o ponownym uczeniu się zaufania, gdzie każdy krok wymaga rozliczenia się z demonami przeszłości, a każda szczera rozmowa budzi do życia dawno uśpioną potrzebę bliskości i autentycznej obecności drugiego człowieka. Marek Gatz z wielkim wyczuciem pokazuje, że powrót do świata żywych po stracie miłości życia to niesamowicie trudna przeprawa. Antoine nie przypuszczał, że los postawi na jego drodze kogoś tak wyjątkowego jak Claire. Ona sama jednak też niesie ze sobą ciężki bagaż- naznaczona piętnem zdrady, pełna obaw i niepewności, wchodzi w tę relację ostrożnie. Choć między bohaterami rodzi się piękne uczucie, nad ich związkiem nieustannie unosi się duch zmarłej żony Antoine’a. Claire boleśnie mierzy się z kompleksem „tej drugiej”, panicznie bojąc się, że nigdy nie dorówna idealizowanemu wspomnieniu z przeszłości. Co ciekawe, autor nie ogranicza się tylko do tej dwójki. Równie mocno angażujemy się w wątki poboczne, śledząc losy dorastających dzieci Antoine’a- Isabel oraz Gabriela. Ich życiowe zakręty dodają całej historii dynamiki. Polubiłam warsztat pisarski pana Marka już przy "Miłości w Paryżu", gdzie oczarowała mnie historia młodości głównego bohatera. W „Spacerze we dwoje” ponownie odnajdujemy tę samą lekkość, urok i przede wszystkim niezwykle naturalne dialogi, którymi autor operuje z wielką swobodą. No i ten klimat! Paryż w tej książce niemal żyje własnym życiem, a dla mnie, jako czytelniczki, powrót do miejsc i postaci, które już tak dobrze znam, był czystą przyjemnością. Książkę pochłania się błyskawicznie, co jest zasługą świetnie napisanego tekstu opartego w głównej mierze na dynamicznych dialogach. Jest uroczo, jest romantycznie, a słodycz przeplata się tutaj z najprawdziwszymi, życiowymi problemami. Jeśli miałabym się do czegoś odrobinę przyczepić, to momentami brakowało mi głębszego, bardziej psychologicznego wniknięcia w wewnętrzny świat bohaterów i ich najskrytsze myśli. Poza tym jednym, drobnym szczegółem- nie mam żadnych zastrzeżeń. Podsumowując, „Spacer we dwoje” to książka o wiele dojrzalsza niż jej poprzedniczka. Ma w sobie urzekający, słodko-gorzki posmak rzeczywistości, która rzadko bywa idealna, ale zawsze daje nadzieję na lepsze jutro. Jestem absolutnie przekonana, że każda romantyczka- niezależnie od metryki- odnajdzie w tej historii cząstkę siebie i spędzi z książkami pana Marka wyjątkowy, pełen wzruszeń czas.