Miłość i mordercze parówki Iwona Banach Książka

Ulica Rajska wcale nie jest rajska ... Twórczość Iwony Banach jest dość specyficzna - albo się kocha autorkę i jej dzieła, albo omija szerokim łukiem. Ja - kocham. Podziwiam poczucie humoru, fantazję, wiedzę i warsztat pisarski pani Iwony. Zachwycam się pełnym sarkazmu i ironii punktowaniem wszystkich przywar, wad i absurdów obecnych czasów takich jak bezkrytyczna wiara w to, co opublikowano w internecie, dążenia za wszelką cenę do zdobywania lajków i followersów, klapki na oczach, nie dające dostrzec tego, co wprawdzie jest ważne - ale mało popularne w sieci, bo przecież ważniejsze jest posiadanie dobrze zrobionych paznokci niż dobrego serca ... Ta prześmiewczość to motyw przewodni książek autorki, a mimo to wcale nie nudzi - bo treść każdej z nich jest inna. Co też daje do myślenia ...    W tej książce mamy miasteczko, a w nim uliczkę Rajską - miejsce spokojne, z poniemieckimi, pięknymi willami i fontanną z gargulcem Mieszkający tu młody policjant, Kuba Rumorek, "do­ce­niał fakt, że nikt się z ni­kim nie bił, wy­zwi­ska nie la­tały jak skow­ronki, a wszyst­kie na­rzę­dzia, które lu­dzie mieli w rę­kach, słu­żyły do tego, do czego zo­stały stwo­rzone."  W ogóle mieszkańcy "byli grzeczni, spo­kojni i na­wet jak ro­bili grilla, nie pusz­czali di­sco polo. Po pro­stu raj na ziemi." Tak pięknie i ładnie było do dnia, w którym Jagoda, najbliższa sąsiadka Kuby, wróciła z Irlandii. Umęczona podróżą w towarzystwie paskudnych bachorów i wyjątkowo wnikliwą kontrolą celną, marzyła tylko o wypiciu czegoś  mocniejszego (na odreagowanie) w samotności i ciszy własnego domu. Będąc już blisko celu zauważyła, że w jej salonie pali się światło, poruszające się cienie sugerowały, że ktoś tam jest, a za sobą usłyszała tupot, dyszenie i okrzyki "Zabiję cię, ty krowo!" Nic już nie myśląc rzuciła się do ucieczki i wpadła w najbliższe otwarte drzwi - do domu Kuby ...        Było to jak najbardziej słuszne - bo za chwilę okazało się, że w jej domu znajdował się trup i ślady budzące tak grozę jak i oszołomienie swoją dziwnością. I tak to na ulicy Rajskiej rozpętał się armagedon, który pokazał jej prawdziwe oblicze ... Od tego momentu radzę czytać w miarę uważnie - bo  stopień zakręcenia fabuły jest wysoki i można się pogubić w działaniach policji i mieszkańców ulicy. Kogo i czego tu nie ma! Kamila, zajadła weganka, miała narzeczonego - ale "Ode­szła, oskar­ża­jąc go o zdradę, kiedy przy­ła­pała go w ba­rze z ke­ba­bem. Była chyba je­dyną ko­bietą zdra­dzoną nie z inną ko­bietą, a z bułą wy­peł­nioną mię­sem." Nobliwy pan, który był aluzjonistą - "Wy­star­czyło tylko coś wie­dzieć i ro­bić do tego wła­śnie alu­zje. Cza­sami na­wet same alu­zje wy­star­czały, bo lu­dzie sami so­bie wszystko do­śpie­wali i jesz­cze za­pła­cili." W okolicy grasowały czupakabra i kryptydy - tyle, że nikt ich nie widział ... Nikt też nie widział  mordercy - ale trupy były, jak najbardziej martwe i rzeczywiste .. Są też, jakże by nie, mordercze (bo mięso zabija!) parówki oraz jaskinia hazardu, miod z dodatkiem cbd itp., porachunki mafijne, pogłoski o skarbie  ... A wszystko to zadziało się, jak na ironię, na ulicy RAJSKIEJ. Opisane niepowtarzalnym stylem autorki bawi i daje do myślenia A mi naprawdę jest bardzo miło, że ta książka jest dokładnie tym, o czym informuje napis na okładce - komedią kryminalną. Taką prawdziwą.