Nigdy nie gasną Alexandra Bracken Książka

Czytanie „Nigdy nie gasną" Alexandry Bracken było mieszaniną euforii, zdumienia, ale i niekiedy zniecierpliwienia. Drugi tom cyklu „Mrocznych umysłów" jest pełen kontrastów, odrobiny niedorzeczności i sporej dawki akcji. Jak dla mnie, to trochę gorsza pozycja od pierwszego tomu i zaraz wyjaśnię dlaczego.

Ruby ponownie wpadła w szpony Ligi Dzieci i tym razem nie ma jak stamtąd uciec. Jako jedna z ostatnich Pomarańczowych jest bardzo cenną zdobyczą nie tylko dla Ligi, ale też żołnierzy czy łowców nagród. Odbywa trening i zostaje przydzielona do jednego z zespołów dzieci.

"Nigdy nie gasną" zaczynają się pół roku po wydarzeniach przedstawionych w "Mrocznych umysłach". Ruby przez całe sześć miesięcy znajdowała się w Lidze Dzieci - organizacji, której pierwotnym celem było ratowanie dzieci z obozów, a która przekwalifikowała się na zupełnie inne działanie. Od czasu, gdy "porzuciła" Liama, działa na rzecz LD, by odkryć prawdę o OMNI. I powoli się zmienia. Pamiętamy, jaka była w pierwszej części - zagubiona, samotna, zakompleksiona, przerażona i nieakceptująca samej siebie. Na samym początku drugiej części widzimy ją, jako tę, która przyzwyczaiła się do swojej mocy i za wszelką cenę chcę wykonać zadanie (nawet gdyby miało to oznaczać przeciwstawienie się rozkazom). A później zmiany w jej zachowaniu idą jeszcze dalej. Według mnie są to zmiany na lepsze. Lubię taką Ruby - walczącą, opryskliwą i nieustępliwą. Zdecydowanie zasługuje na miano Liderki.

Ruby próbuje się odizolować od przeszłości i... od siebie samej. Wie, że to jedyny możliwy sposób na przetrwanie. Kiedy jednak do akcji wkracza brat Liama, a dziewczyna zyskuje realną szansę na odzyskanie ukochanego, ostatnia pomarańczowa podejmuje ryzyko, które okazuje się być jeszcze większe, niż przypuszczała.

Po przeczytaniu pierwszego tomu od razu zamówiłam sobie drugi i przez te 2-3 dni nie mogłam usiedzieć na miejscu. Miałam tak mocnego "kaca książkowego", że nie mogłam przestać myśleć o tym, co będzie dalej. Od razu mogę powiedzieć, że czekanie opłaciło się.

Jeżeli chcesz przeczytać powieść pełną nieokrzesanych uczuć - tych pozytywnych jak i negatywnych, to właśnie one są skumulowane w tym świetnym bestsellerze. Niebanalna historia i dobrze napisana lektura wzbudza w czytelniku miłość do tego cyklu od pierwszej strony. Czyta się ją bardzo szybko. Pochłania się kolejne rozdziały w ekstremalnym tempie.W całej serii znajduje się dużo wspaniałych cytatów skłaniających do głębokich przemyśleń.Jedynym minusem tej książki jest to, że od początku przewidziałem co się stanie z Rubi i jej kolegami z wcześniejszej części.Jak ktoś jej jeszcze nie czytał to gorąco polecam!DALSZA CZĘŚĆ RECENZJI NA BLOGU: http://miedzykropkami.blogspot.com/2017/05/w-gebi-mroku-kryje-sie-niegasnace-dobro.html

Jeżeli chcesz przeczytać powieść pełną nieokrzesanych uczuć - tych pozytywnych jak i negatywnych, to właśnie one są skumulowane w tym świetnym bestsellerze. Niebanalna historia i dobrze napisana lektura wzbudza w czytelniku miłość do tego cyklu od pierwszej strony. Czyta się ją bardzo szybko. Pochłania się kolejne rozdziały w ekstremalnym tempie.W całej serii znajduje się dużo wspaniałych cytatów skłaniających do głębokich przemyśleń.Jedynym minusem tej książki jest to, że od początku przewidziałem co się stanie z Rubi i jej kolegami z wcześniejszej części.Jak ktoś jej jeszcze nie czytał to gorąco polecam!DALSZA CZĘŚĆ RECENZJI NA BLOGU: http://miedzykropkami.blogspot.com/2017/05/w-gebi-mroku-kryje-sie-niegasnace-dobro.html

Po przeczytaniu pierwszego tomu od razu zamówiłam sobie drugi i przez te 2-3 dni nie mogłam usiedzieć na miejscu. Miałam tak mocnego "kaca książkowego", że nie mogłam przestać myśleć o tym, co będzie dalej. Od razu mogę powiedzieć, że czekanie opłaciło się.

Ruby próbuje się odizolować od przeszłości i... od siebie samej. Wie, że to jedyny możliwy sposób na przetrwanie. Kiedy jednak do akcji wkracza brat Liama, a dziewczyna zyskuje realną szansę na odzyskanie ukochanego, ostatnia pomarańczowa podejmuje ryzyko, które okazuje się być jeszcze większe, niż przypuszczała.

"Nigdy nie gasną" zaczynają się pół roku po wydarzeniach przedstawionych w "Mrocznych umysłach". Ruby przez całe sześć miesięcy znajdowała się w Lidze Dzieci - organizacji, której pierwotnym celem było ratowanie dzieci z obozów, a która przekwalifikowała się na zupełnie inne działanie. Od czasu, gdy "porzuciła" Liama, działa na rzecz LD, by odkryć prawdę o OMNI. I powoli się zmienia. Pamiętamy, jaka była w pierwszej części - zagubiona, samotna, zakompleksiona, przerażona i nieakceptująca samej siebie. Na samym początku drugiej części widzimy ją, jako tę, która przyzwyczaiła się do swojej mocy i za wszelką cenę chcę wykonać zadanie (nawet gdyby miało to oznaczać przeciwstawienie się rozkazom). A później zmiany w jej zachowaniu idą jeszcze dalej. Według mnie są to zmiany na lepsze. Lubię taką Ruby - walczącą, opryskliwą i nieustępliwą. Zdecydowanie zasługuje na miano Liderki.