Książka

Wiolonczelistka z Auschwitz. Dziedzictwo prawdy Anita Lasker-Wallfisch

O książce Wiolonczelistka z Auschwitz. Dziedzictwo prawdy

Pierwsze polskie wydanie wspomnień ostatniej żyjącej członkini „dziewczęcej orkiestry” z Auschwitz

Chociaż ogolono mi głowę, a na przedramieniu wytatuowano numer, nie do końca straciłam tożsamość. Mimo że nie miałam już nazwiska, wciąż można było mnie zidentyfikować. Miałam swoje określenie – byłam „wiolonczelistką”.

Jak wiele dziewcząt w latach trzydziestych XX wieku Anita Lasker skupiała się na nauce
i marzyła o przyszłości. Jednak spokojne życie jej rodziny skończyło się wraz z nazistowskimi prześladowaniami Żydów i wojną. Szkołę zamknięto, rodziców i babcię deportowano, osierocone siostry Anitę i Renatę skierowano do pracy w fabryce, a ich próba ucieczki pociągiem z rodzinnego Breslau do Paryża skończyła się aresztowaniem na dworcu kolejowym.

Kiedy po wielu miesiącach spędzonych w więzieniu Anita została przewieziona do Auschwitz, tylko dzięki zrządzeniu losu uniknęła śmierci w komorze gazowej. Umiała grać na wiolonczeli, a w żeńskiej orkiestrze obozowej brakowało wiolonczelistki…

Orkiestra akompaniowała Zagładzie, ale dzięki niej Anita przeżyła piekło obozu Auschwitz-Birkenau i szczęśliwie doczekała wyzwolenia w Bergen-Belsen. Wyjechała do Wielkiej Brytanii i miała pełną sukcesów karierę muzyczną. Historię swojego ocalenia opowiedziała po kilkudziesięciu latach. By dać świadectwo prawdzie i przypomnieć, do czego zdolni są ludzie.

O autorce

Anita Lasker-Wallfisch urodziła się w 1925 roku w Breslau (obecnym Wrocławiu). Wychowała się w zasymilowanej rodzinie żydowskiej. Jej ojciec Alfons Lasker był wybitnym prawnikiem, a wuj Edward znanym amerykańskim szachistą. W wieku trzynastu lat brała lekcje gry na wiolonczeli u Leo Rostala w Berlinie, aż wydarzenia „nocy kryształowej” w 1938 roku zmusiły ją do powrotu do domu. Przeżyła wojnę i w 1946 roku udało jej się wyemigrować do Anglii, gdzie została członkinią założycielką English Chamber Orchestra. Wyszła za mąż za pianistę Petera Wallfischa i ma dwoje dzieci: córkę Mayę oraz syna Raphaela, który jest znanym wiolonczelistą.

Fragment książki

Wiele napisano już o obozach koncentracyjnych i okrucieństwach popełnionych przez Niemców. Niewiele mogę dodać. Nie wiem, jak opisać głód – nie ten, który zna każdy z nas, gdy opuści jeden posiłek, lecz głód, który powoduje prawdziwy ból. Albo jak to jest czuć zimno bez żadnych szans na to, by znów móc się ogrzać. Albo uczucie prawdziwego strachu i całkowitej nędzy.

Jednym z powodów mojej powściągliwości jest dotkliwe upokorzenie, które odczuwam, gdy próbuję ubrać w słowa niemożliwe do opisania rzeczy, jakie mi się przydarzyły, a w reakcji na to widzę znudzenie lub niedowierzanie. Czuję się upokorzona w imieniu milionów zamordowanych, a zarazem mam poczucie winy. To odwieczne poczucie winy ocalałych, którzy zastanawiają się, dlaczego to właśnie oni przeżyli i mogą o tym opowiadać.

Wybrane recenzje

„Ta historia pokazuje, jak niebezpiecznie cienka jest granica między ludzką przyzwoitością a barbarzyństwem”. PUBLISHERS WEEKLY

„Pięknie skomponowana i głęboko poruszająca”. GOODREADS

„Lasker-Wallfisch pisze z niezwykłą płynnością i sugestywnością, dzięki czemu jej przerażającą historię można nie tylko łatwo sobie wyobrazić, lecz także niemal fizycznie odczuć. Bogate wykorzystanie materiałów źródłowych nadaje jej wspomnieniom szczególną głębię”. JEWISH BOOK COUNCIL

Szczegółowe informacje na temat książki Wiolonczelistka z Auschwitz. Dziedzictwo prawdy