Książka

Skąd cię znam? Paweł Leśniak

Podkomisarz Irena Adamczuk prowadzi śledztwo, które od półtora roku stoi w miejscu. Na terenie Warszawy zorganizowana grupa przestępcza zajmuje się handlem żywym towarem. Naczelnik daje podkomisarz dwa tygodnie na efekty śledztwa. Spotkana Marta na korytarzu komisariatu wciągnie Irenę w śledztwo, którego nie miała w planach. Dziewczyna mówi że ktoś chcę ją zabić, jest przerażona. Nie ma na to dowodów, a opis miejsca i tajemniczego mężczyzny w kapturze są jej snami. Irena pracując nad swoją sprawą, równolegle sprawdza informację i fakty dotyczące dziewczyny. Rodzice dziewczyny ukrywają ważny fakt z jej życia, dziewczyna jest na skraju załamania nerwowego, w końcu trafia do szpitala, a stamtąd zostaje uprowadzona. Podkomisarz Adamczuk musi działać szybko, dziewczyna jest w niebezpieczeństwie. Sama już leci na oparach prowadzone śledztwo handlem żywym towarem ruszyło z miejsca, Irena wsadziła kij w mrowisko, problemy w związku, jej chwilowe osłabienia i dziewczyna, której nikt nie traktował poważnie to wszystko za dużo jak na jedną głowę. Irena nie odpuszcza ma mało czasu i zagadkę, w której brakuje odpowiedzi, jeszcze raz przegląda zebrane dowody i wtedy wszystko układa się w całość. Skąd cię znam? Jest to kryminał z dreszczykiem emocji, niebezpieczeństwa i śledztwa do rozwiązania, które nie jest łatwe, bo sprawca ma bardzo dobry kamuflaż. Nastolatka, która ma koszmary i boi się mężczyzny z tych snów, nikt tego nie traktuje poważnie. Do momentu gdy znika ze szpitala, a na pewno nie zrobiła tego sama. Szpital i jego tajemnice, interesy niezgodne z prawem, samobójstwo niewinnego człowieka. Gangsterzy handlujący żywym towarem, oraz życie prywatne Adamczuk. Fabuła ciekawa, dawkuje emocje. Polecam.

Podkomisarz Irena niezbyt skutecznie próbuje od dłuższego czasu rozbić grupę handlującą ludzkimi organami. Jej szefowi nie podoba się fakt, że trwa to tak długo. Dlatego daje jej ostateczny termin. Kobieta ma dwa tygodnie by doprowadzić sprawę do końca. Przypadkiem poznaje Martę, spanikowaną i pełną obaw dziewczynę, która boi się mężczyzny ze snu. Nikt nie traktuje jej obaw poważnie, poza Ireną. Ta postanawia to sprawdzić. Powiedzcie kobiecie żeby czegoś nie robiła. Zrobi to z większą starannością. Taka właśnie jest podkomisarz Irena. Uparta, dążąca do celu i empatyczna na uczucia innych. Oczywiście znowu zaczęłam czytanie od kolejnej części, czego żałuję. To świetny kryminał, z licznymi tropami prowadzącymi donikąd i tym jednym, który podskórnie się przeczuwa, że jest prawidłowy. Nawet jeśli główny bohater jeszcze tego nie wie. Jaką cenę ma chęć pomocy innym? Czy tą ceną może być życie ludzkie? Czy obcy, wykluczony społecznie, nie szukany przez nikogo człowiek jest mniej warty od tego, dla którego jesteśmy w stanie zrobić wiele? Co z ambicjami, które nie zostały spełnione? Czy każdemu można z góry zaufać? Jakie tajemnice skrywa ludzkie ciało? Mnóstwo pytań można sobie zadać po przeczytaniu tej powieści. Jedno jest pewne. Nie brakuje w niej dynamicznej akcji i intrygujących bohaterów - Irena ma charakterystyczną manie poprawiania swoich czerwonych okularów, dobrze, że nie powtarzała tego gestu częściej bo zaproponowałbym noszenie soczewek . Czyta się szybciutko, śledztwo co prawda od pewnego czasu prowadziło mnie już do rozwiązania - jak w książce, ale mimo to jestem zadowolona. Nie wiedziałam, że na prawie własnym podwórku znajdę tak dobrego autora. I to piszącego już od dłuższego czasu. Trochę tu medycyny, dużo policyjnego świata i jeszcze więcej ludzi skrzywdzonych przez, można powiedzieć, system. Polecam.