Odwet Vincent V. Severski Książka

Dochodzenie, prowadzone w sprawei zabójstwa nie przynosi odpowiedzi na nurtujące wszystkich pytanie. Co gorsza tworzą się coraz to nowe pytania. Presję na rozwiązanie tej patowej sytuacji wywierają także władze rosyjskie. A tam gdzie śmierć i polityka, zaczyna się robić ciekawie.

Chociaż książka ma 600 stron, trzyma w napięciu od pierwszych stron, tak że nie czuje się tak tej objętości. Zbliżają się wybory, a giną kolejni oficerowie. Świat łapówek, korupcji i chaosu pochłonął mnie bez reszty. Świetna robota i ukłony w strone autora za świetną robotę.

Druga część cyklu Severskiego. Po Zamęcie następuje Odwet. Jak dla mnie Odwet zdecydowanie lepszy niż zamęt. Dynamiczniejsza akcja przez co lepiej się czyta.  Przez fakt, że Severski był kiedyś członkiem wywiadu, Tafnie zauważył, że coraz częstszym zjawiskiem jest zanikanie wszelkich norm społecznych i etycznych. Zaczyna panować wszechobecne odczłowieczenie, a autorowi udało się to fenomenalnie pokazać.

Vincent V. Severski zmienił moje postrzeganie gatunku powieści szpiegowskiej, u niego to coś więcej niż szybka akcja i zagmatwanie polityczne! On na historie spogląda przez pryzmat postaci, ich człowieczeństwa. „Odwet" to tom drugi serii Sekcja, mimo to da się go czytać oddzielnie - intryga dotyczy całkiem innych zagadnień niż tom pierwszy. Mamy tu porwanie, podejrzane śmierci zagranicznych tajnych agentów i obserwację celu, który wzbudza w członkach Sekcji pozytywne uczucia. Ale nakaz przyszedł z góry, od premiera, więc ciężko odmówić złożenia raportu. I tak mamy tu trochę o władzy, o ich prywatnych celach i tym, że niekoniecznie działają dla dobra narodu... Książka pisana jest niesamowicie dobrym stylem, język jest prosty, ale uwaga narratora skupiona na nieoczywistościach, dzięki czemu i dialogi, i opisy zaskakują i często urzekają swoją dokładnością, ciekawym spojrzeniem. Dla mnie było to drugie spotkanie zarówno z piórem autora, jak i z tą serią, więc teraz już czułam się z postaciami mocno związana, ich los nie był dla mnie obojętny. Historia oczywiście mimo tej nieoczywistości i skupienia na postaciach toczy się szybko, krótkie naprzemiennie przedstawiające perspektywy rozdziały dają poczcie dynamizmu, a cliffhangery sprawiają, że książki po prostu nie chce się odkładać. Bawiłam się rewelacyjnie i aż żałuję, że tak szybko tę powieść przeczytałam! Na szczęście na pocieszenie pod ręką mam jeszcze dwa kolejne tomy :)

Vincent V. Severski zmienił moje postrzeganie gatunku powieści szpiegowskiej, u niego to coś więcej niż szybka akcja i zagmatwanie polityczne! On na historie spogląda przez pryzmat postaci, ich człowieczeństwa. „Odwet" to tom drugi serii Sekcja, mimo to da się go czytać oddzielnie - intryga dotyczy całkiem innych zagadnień niż tom pierwszy. Mamy tu porwanie, podejrzane śmierci zagranicznych tajnych agentów i obserwację celu, który wzbudza w członkach Sekcji pozytywne uczucia. Ale nakaz przyszedł z góry, od premiera, więc ciężko odmówić złożenia raportu. I tak mamy tu trochę o władzy, o ich prywatnych celach i tym, że niekoniecznie działają dla dobra narodu... Książka pisana jest niesamowicie dobrym stylem, język jest prosty, ale uwaga narratora skupiona na nieoczywistościach, dzięki czemu i dialogi, i opisy zaskakują i często urzekają swoją dokładnością, ciekawym spojrzeniem. Dla mnie było to drugie spotkanie zarówno z piórem autora, jak i z tą serią, więc teraz już czułam się z postaciami mocno związana, ich los nie był dla mnie obojętny. Historia oczywiście mimo tej nieoczywistości i skupienia na postaciach toczy się szybko, krótkie naprzemiennie przedstawiające perspektywy rozdziały dają poczcie dynamizmu, a cliffhangery sprawiają, że książki po prostu nie chce się odkładać. Bawiłam się rewelacyjnie i aż żałuję, że tak szybko tę powieść przeczytałam! Na szczęście na pocieszenie pod ręką mam jeszcze dwa kolejne tomy :)

Druga część cyklu Severskiego. Po Zamęcie następuje Odwet. Jak dla mnie Odwet zdecydowanie lepszy niż zamęt. Dynamiczniejsza akcja przez co lepiej się czyta.  Przez fakt, że Severski był kiedyś członkiem wywiadu, Tafnie zauważył, że coraz częstszym zjawiskiem jest zanikanie wszelkich norm społecznych i etycznych. Zaczyna panować wszechobecne odczłowieczenie, a autorowi udało się to fenomenalnie pokazać.

Chociaż książka ma 600 stron, trzyma w napięciu od pierwszych stron, tak że nie czuje się tak tej objętości. Zbliżają się wybory, a giną kolejni oficerowie. Świat łapówek, korupcji i chaosu pochłonął mnie bez reszty. Świetna robota i ukłony w strone autora za świetną robotę.

Dochodzenie, prowadzone w sprawei zabójstwa nie przynosi odpowiedzi na nurtujące wszystkich pytanie. Co gorsza tworzą się coraz to nowe pytania. Presję na rozwiązanie tej patowej sytuacji wywierają także władze rosyjskie. A tam gdzie śmierć i polityka, zaczyna się robić ciekawie.