Nie Ma Mariusz Szczygieł Książka

„Jak bardzo lepimy rzeczywistość w naszych głowach, żeby dostosować ją do przyjętej dobrowolnie lub narzuconej nam idei?" Historia bardzo przykra. Opowiadająca o samotności, niemocy, a jednocześnie tak piękna w całej swojej prostocie. Uwielbiam okładkę tej książki i muszę przyznać, że mogę się w nią wpatrywać godzinami. To coś wyjątkowego, zdecydowanie niepowtarzalnego, co powinien przeczytać każdy z nas.

Rzetelnie opracowane reportaże. Każdy z nich ma w sobie coś, co sprawia, że nie łatwo o nim zapomnieć. Cenię autora za ogromną prawdę i zostanie wiernym swoim zainteresowaniom. Dodatkowo, jestem prawie pewny, że każdy odnajdzie w tej książce choć cząstkę siebie.

Postać Pana Mariusza kojarzyłam dotąd jedynie z dziennikarstwem. Słyszałam, że pisze książki, jednak (choć wstyd się przyznać) sięgnęłam, po nie dopiero gdy otrzymał nagrodę Nike. Książka była trudno dostępna, ze względu na dodruk więc na początku zadowoliłam się Gottland - naprawdę świetnym zbiorem reportaży. Już po przeczytaniu tej pozycji uświadomiłam sobie, że styl autora po prostu bardzo mi odpowiada. No i wtedy dotarło do mnie „Nie ma" i... przepadłam. Serio, to chyba moja pierwsza książka, którą czytałam z takim przejęciem, nostalgią, a jednocześnie dająca tak ogromne pole dla moich myśli. Książka nagrodzona zdecydowanie zasłużenie.

„Jak bardzo lepimy rzeczywistość w naszych głowach, żeby dostosować ją do przyjętej dobrowolnie lub narzuconej nam idei?" Historia bardzo przykra. Opowiadająca o samotności, niemocy, a jednocześnie tak piękna w całej swojej prostocie. Uwielbiam okładkę tej książki i muszę przyznać, że mogę się w nią wpatrywać godzinami. To coś wyjątkowego, zdecydowanie niepowtarzalnego, co powinien przeczytać każdy z nas.

Rzetelnie opracowane reportaże. Każdy z nich ma w sobie coś, co sprawia, że nie łatwo o nim zapomnieć. Cenię autora za ogromną prawdę i zostanie wiernym swoim zainteresowaniom. Dodatkowo, jestem prawie pewny, że każdy odnajdzie w tej książce choć cząstkę siebie.

Postać Pana Mariusza kojarzyłam dotąd jedynie z dziennikarstwem. Słyszałam, że pisze książki, jednak (choć wstyd się przyznać) sięgnęłam, po nie dopiero gdy otrzymał nagrodę Nike. Książka była trudno dostępna, ze względu na dodruk więc na początku zadowoliłam się Gottland - naprawdę świetnym zbiorem reportaży. Już po przeczytaniu tej pozycji uświadomiłam sobie, że styl autora po prostu bardzo mi odpowiada. No i wtedy dotarło do mnie „Nie ma" i... przepadłam. Serio, to chyba moja pierwsza książka, którą czytałam z takim przejęciem, nostalgią, a jednocześnie dająca tak ogromne pole dla moich myśli. Książka nagrodzona zdecydowanie zasłużenie.

Niesamowita lektura. Często mam wrażenie, że książki, które otrzymują nagrody literackie są dla mnie za trudne i nie potrafię docenić ich piękna. W tym przypadku zupełnie tak nie było.Od pierwszych stron zakochałem się w każdej linijce. Przez książkę po prostu się plynie. Jest smutna, porusza trudne tematy, ale to chyba w niej najpiękniejsze. Być może za rzadko mówimy o uczuciach, które nas bolą i dręczą wieczorami. Zdecydowanie pochwalam decyzję jury i czytelników. Doskonały wybór. Na pewno sięgnę po kolejne tytuły autora. 

Przyznam szczerze, Z OGROMNYM WSTYDEM, że Pana Mariusza Szczygła poznałam dopiero, gdy otrzymał nagrodę Nike. Wcześniej autor musiał mi "umknąć". Teraz nadrabiam i to w zawrotnym tempie, bo uważam, że jego twórczość zasługuje na wszystkie możliwe literackie nagrody. "Nie ma" to książka o nas samych. Nie zdarzyło mi się dotychczas odnaleźć pisarza, który o trudach życia pisałby w tak oryginalny i przejmujący sposób. Jasne, wielu autorów mówi o tym czego nie ma, czego im brak- ale tutaj- to totalny kosmos. Niezwykły człowiek, niezwykła książka. Każdemu kto zastanawia się czy warto- z czystym sumieniem oznajmuje- twórczość Szczygła to obowiązek. Polecam bardzo, bardzo serdecznie. 

Nie jestem czytelnikiem z doskoku. Czytam nowości na bieżąco i myślę, że mam naprawdę spore doświadczenie i śmiało mogę stwierdzić, że "Nie ma" to najbardziej słuszny wybór jakiego mogła dokonać komisja Nike. Jak dla mnie, książka była bezkonkurencyjna.Niesamowita opowieść o smutku i samotności. Temat, który dotyka każdego. Prędzej czy później jesteśmy skazani na tak przykre uczucia. Czytało się świetnie. Polecam serdecznie, zachęcam do zakupu!

Nie ma mowy, żeby przejść obok tej książki obojętnie.Nie ma szans, by nie zostać zdruzgotanym po lekturze. Nie ma takiej możliwości, żeby znaleźć wymówkę od przeczytania tej pozycji.To jest dzieło, które każdy dojrzały i świadomy czytelnik znać powinien.