Mons Viridis Magicus T.3 Strażnik Bram Adam Przechrzta

Książka

Jeśli macie na ten moment dosyć bohaterów fantasy, którzy są władcami, wojownikami lub młodymi Eh, dziś będzie ciężka recenzja. Bo z jednej strony bardzo chciałbym, żeby była super pozytywna, bo uwielbiam twórczość Adama Przechrzty po przeczytaniu "Materia prima" i "Materia secunda", ale nie mogę, no nie mogę. "Strażnik bram" to finałowy tom trylogii "Magiczna Zielona Góra" o magu Januszu Magnuszewskim i liczyłem, że po drugim tomie, który idealny nie był, Przechrzta wróci na dobre tory i stworzy coś wyśmienitego. Przed lekturą natrafiłem jednak na średnie recenzje dotyczące nowego tomu i pojawiły się wątpliwości. Ale gdy sięgnąłem po tę powieść i zacząłem czytać, stwierdziłem że jest całkiem fajnie i nie rozumiałem skąd te negatywne opinie. Do czasu. Akcja zaczyna się jak u Hitchcocka, w wyniku czego nasz mag wyjeżdża w pogoni za pewną osobą do Moskwy oraz jej magicznego odpowiednika Kaganatu. Mamy zatem nowe miejsce akcji, nowych bohaterów i nowe sposoby na wzmocnienie się Janusza. Nic nowego u Przechrzty, może nieco wtórnie, ale i tak czytało mi się to przyjemnie, mimo że akcja była dosyć szybka, ale do tego też już u tego autora przywykłem. Niestety, w pewnym momencie cały ten wątek zostaje dosyć szybko przerwany i w tym momencie całość się sypie. Kolejnym wątkiem jest powrót do Zielonej Góry i wtedy jak mówię, pojawiają się schody. Mamy coraz to kolejne wątki, między którymi autor skacze chaotycznie, pojawiają się postaci, które w zasadzie nie zdążają wnieść niczego sensownego do fabuły, a już lecimy dalej. Tempo akcji jest takie, że Zygzak McQueen w swoim primie mógłby go pozazdrościć. A kwintesencją tego wszystkiego są ostatnie wydarzenia ukazane w książce, po których autor wraz z bohaterem się dosłownie prześlizguje. Wielka bitwa? Dwa zdania i lecimy dalej. Losy Janusza Magnuszewskiego będą kontynuowane w trylogii "Imperium Skrzydlatego Tygrysa" i właśnie finał "Strażnika bram" jest takim wprowadzeniem do nowej trylogii, ale niestety za szybkim. Naprawdę można było to rozciągnąć i lepiej opisać, a nie tak gnać. Jak uwielbiam twórczość Adama Przechrzty, tak tutaj się rozczarowałem. Jest dobrze, ale do momentu, potem za szybko, zbyt chaotycznie. Nie zmienia to faktu, że i tak czekam na kolejne powieści.