Cudze dziecko Daniel Hurst Książka

Najgorszy koszmar każdej świeżo upieczonej matki? Podmiana dzieci w szpitalu. I to uczucie totalnej bezsilności, kiedy nikt ci nie wierzy, szukając przyczyn twojego „szaleństwa” w depresji poporodowej. A ty przecież czujesz, że to cudze dziecko. Mimo że jest tak samo małe i bezbronne jak dzień wcześniej, widzisz zmianę w jego zachowaniu i, co ważniejsze, nie czujesz z nim więzi. Ten temat w „Cudzym dziecku” bierze na warsztat Daniel Hurst. Jego tetralogia „Żona lekarza” wypełniła mi emocjami kilka ubiegłorocznych wieczorów, przyzwyczajając do szybkiej akcji i moralnie niejednoznacznych bohaterów. Autor pisze książki, które pochłania się na raz i nie inaczej jest z tym tytułem. Choć najgorszy koszmar rodzica gra tu pierwsze skrzypce, to najbardziej zaskakuje odpowiedź na pytanie: „dlaczego?”. Bo to nie jest zwykły błąd szpitala. To opowieść, u której podłoża leży nienawiść i pulsująca żądza zemsty. Bohaterkami są dwie skrajnie różne kobiety. Avril to uosobienie sukcesu. Ma pieniądze, piękny dom, kochającego męża i wyczekiwane dziecko. Jade jest jej przeciwieństwem. Samotna, biedna, bez perspektyw, a jej ciąża była wpadką. Natura wzywa je w tym samym czasie na salę porodową, ale tylko jedna z nich jest świadoma, że nie jest to ich pierwsze spotkanie… I tu od jednej decyzji wpadamy w szaleńczy ciąg zdarzeń, choć pierwsza kostka domina została pchnięta dużo wcześniej. To, co w tej książce „robi robotę”, to emocje związane z zemstą i poczuciem winy. Autor świetnie pokazuje, że karma wraca w najmniej oczekiwanym momencie. I, tak jak wspomniałam, najbardziej przerażający nie jest tu sam akt zamiany dzieci, ale późniejsze osaczenie bohaterki. Jej bezsilność, gdy nikt jej nie wierzy, udziela się czytelnikowi. Z jednej strony krzyczysz w duchu: „Uwierzcie jej!”, ale z drugiej, odkrywając stopniowo jej przeszłość, zaczynasz się zastanawiać: „A może jednak na to zasłużyła?”. Muszę być szczera, na jeden moment przymknęłam oko. Fakt, że jedna z kobiet nie rozpoznaje swojej dawnej ofiary, wydaje się nieco naciągany, biorąc pod uwagę skalę ich konfliktu. Ale umówmy się, u Hursta realizm czasem ustępuje miejsca rozrywce. Jeśli to zaakceptujecie, czeka was jazda bez trzymanki. Finał, jak zawsze u tego autora, wbija w fotel. Nie wszystko okazuje się takim, jak wyglądało. Ostatnie strony, pisane z perspektywy męża Avril, rzucają na historię zupełnie nowe światło i udowadniają, że w tej grze nie ma zwycięzców. Jeśli lubicie thrillery, w których nikt nie jest kryształowy, ten tytuł bierzcie w ciemno.