Białe trufle N.M. Kelby Książka

Wciąż obowiązująca moda na książki o jedzeniu zdaje się zapewniać sukces na rynku czytelniczym. Jednak dla mnie nie jest to żadna rekomendacja. Bardzo mało jest naprawdę ciekawie napisanych książek, gdzie jedzenie jest niejako jednym z bohaterów. Literanova wydając "Białe trufle" zdaje się realizować pragnienie wykorzystania tej mody. Podchodziłam do tej lektury nieufnie, moda i wypowiedzi gwiazd umieszczone na okładce często bywają usprawiedliwieniem dla średniego poziomu. Było jednak w tej książce coś co mnie kusiło i przyciągało. Może tytuł, może okładka, a może jakieś zdanie czy słowo przeczytane gdzieś w zapowiedziach.

W polskim narodzie rozkwita pasja gotowania. Połowa Polaków realizuje się w kuchni i marzy o tym, by mieć własną restaurację. Sławni kucharze urastają do rangi osobistości. Ten trend - podobnie jak wiele innych - przyszedł do nas z zachodu. Oczywiście królową sztuki kulinarnej jest Francja, skąd pochodził jeden z najbardziej znanych szefów kuchni, Auguste Escoffier. Gotował w Ritzu i w Savoy'u, w Paryżu i Londynie, przygotował menu na inauguracyjny rejs Titanica, podawał do stołu koronowanym głowom. Był pomysłodawcą wielu dań, nazwanych na cześć sławnych tego świata, np. śpiewaczki Nellie Melby. Gotowanie było dla niego najważniejsze w życiu i tak też widzi go autorka powieści „Białe trufle".

Sięgając po tą książkę, przyznaję uległam reklamie a dodatkowo tytuł wydawał się smakowity. Mój niepokój budziły jednak zachęty celebrytów TVN'u a do tego dość zmysłowa okładka, wywołująca konotacje z romansidłem. Kilka razy i bez przekonania podchodziłam do lektury. Czy zawiodła mnie intuicja?

Kiepska ze mnie kucharka. I nie chodzi tu nawet o rzeczywiste umiejętności (studenckie życie zmusiło mnie do edukacji w tym zakresie i świderki z sosem knorronese wychodzą mi coraz lepiej), a o serce i zamiłowanie do uprawiania tej trudnej sztuki. Gdy staję przy kuchence, nie dostrzegam żadnej poezji i można by sądzić, że z książkami z gotowaniem w tle również nie będzie mi po drodze. Nic bardziej mylnego - gdy gotuje ktoś inny, sytuacja zmienia się o 180 stopni, a moja fascynacja rośnie. Dlatego również nie oparłam się historii Escoffiera - szefa kuchni, który w XX wieku zrewolucjonizował podejście do gotowania i pracę wielu kucharzy na świecie.

Kiepska ze mnie kucharka. I nie chodzi tu nawet o rzeczywiste umiejętności (studenckie życie zmusiło mnie do edukacji w tym zakresie i świderki z sosem knorronese wychodzą mi coraz lepiej), a o serce i zamiłowanie do uprawiania tej trudnej sztuki. Gdy staję przy kuchence, nie dostrzegam żadnej poezji i można by sądzić, że z książkami z gotowaniem w tle również nie będzie mi po drodze. Nic bardziej mylnego - gdy gotuje ktoś inny, sytuacja zmienia się o 180 stopni, a moja fascynacja rośnie. Dlatego również nie oparłam się historii Escoffiera - szefa kuchni, który w XX wieku zrewolucjonizował podejście do gotowania i pracę wielu kucharzy na świecie.

Sięgając po tą książkę, przyznaję uległam reklamie a dodatkowo tytuł wydawał się smakowity. Mój niepokój budziły jednak zachęty celebrytów TVN'u a do tego dość zmysłowa okładka, wywołująca konotacje z romansidłem. Kilka razy i bez przekonania podchodziłam do lektury. Czy zawiodła mnie intuicja?

W polskim narodzie rozkwita pasja gotowania. Połowa Polaków realizuje się w kuchni i marzy o tym, by mieć własną restaurację. Sławni kucharze urastają do rangi osobistości. Ten trend - podobnie jak wiele innych - przyszedł do nas z zachodu. Oczywiście królową sztuki kulinarnej jest Francja, skąd pochodził jeden z najbardziej znanych szefów kuchni, Auguste Escoffier. Gotował w Ritzu i w Savoy'u, w Paryżu i Londynie, przygotował menu na inauguracyjny rejs Titanica, podawał do stołu koronowanym głowom. Był pomysłodawcą wielu dań, nazwanych na cześć sławnych tego świata, np. śpiewaczki Nellie Melby. Gotowanie było dla niego najważniejsze w życiu i tak też widzi go autorka powieści „Białe trufle".

Wciąż obowiązująca moda na książki o jedzeniu zdaje się zapewniać sukces na rynku czytelniczym. Jednak dla mnie nie jest to żadna rekomendacja. Bardzo mało jest naprawdę ciekawie napisanych książek, gdzie jedzenie jest niejako jednym z bohaterów. Literanova wydając "Białe trufle" zdaje się realizować pragnienie wykorzystania tej mody. Podchodziłam do tej lektury nieufnie, moda i wypowiedzi gwiazd umieszczone na okładce często bywają usprawiedliwieniem dla średniego poziomu. Było jednak w tej książce coś co mnie kusiło i przyciągało. Może tytuł, może okładka, a może jakieś zdanie czy słowo przeczytane gdzieś w zapowiedziach.