Zemsta. Lektura z opracowaniem Aleksander Fredro Książka

Z wielkim sentymentem zawsze wspominam tę lekturę. Fredro w "Zemście" jak chyba w żadnej innej swojej komedii pokazuje, że jest prawdziwym mistrzem słowa, a aż dziw bierze, że wiele z przywar narodowych, jakie możemy odczytać ze stron "Zemsty" są nadal aktualne i prawdziwe. Fredro zachwyca zarówno wartwą językową jak i sposobem budowania konfliktu. Bohaterów i ich charaktery doskonale oddają nazwiska, jakie nadał im autor. Nawet jeśli trochę znienawidzona w szkole, teraz czytałam ją po latach ponownie i doskonale zrozumiałam zachwyty i kunszt Fredry, a to wydanie jest w dodatku pięknie zrealizowane. 

Z wielką przyjemnością po latach wróciłam do tej szkolnej lektury, może z sentymentu, ale też dlatego, żeby teraz lepiej ją zrozumieć i dostrzec rzeczy, których nie umiałam zauważyć będąc w szkole. Zachwyciłam się nią na nowo, śmieszy i bawi jak zawsze, nawet po tylu latach od jej napisania jest wciąż aktualna, a komizm postaci wykreowany przez Fredro fantastyczny. Postaci Raptusiewicza i Milczka są ponadczasowe, nie trzeba szukać daleko, aby to zauważyć. O tym, że "Zemsta" pozostaje klasyką i się nie starzeje z pewnością świadczą też wciąż nowe interpretacje na deskach teatrów. 

Ponoć lektury są nudne, ponoć dzieciaki i tak ich nie czytają, a jednak, ostatnio przypomniałem sobie o klasyce "Zemście", gdy mój młodszy brat musiał ją przeczytać do szkoły jako lekturę, jak tylko skończył, też zacząłem ją czytać, choćby po to, żeby przypomnieć sobie bohaterów i odnaleźć wątki i fragmenty, które umknęły mojej uwadze w szkole. Muszę przyznać, że od czasów szkolnych moim ulubionym bohaterem pozostaje Papkin, a jego teksty ciągle pozostają w mojej pamięci, podobnie jak wiele innych słynnych i o dziwo, wciąż aktualnych dialogów. Fantastyczna książka, Fredro okazuje się być twórcą ponadczasowym i nietuzinkowym, w sposób zabawny i dobitny pokazuje przywary narodowe i świetnie tworzy swoich bohaterów. 

Ponoć lektury są nudne, ponoć dzieciaki i tak ich nie czytają, a jednak, ostatnio przypomniałem sobie o klasyce "Zemście", gdy mój młodszy brat musiał ją przeczytać do szkoły jako lekturę, jak tylko skończył, też zacząłem ją czytać, choćby po to, żeby przypomnieć sobie bohaterów i odnaleźć wątki i fragmenty, które umknęły mojej uwadze w szkole. Muszę przyznać, że od czasów szkolnych moim ulubionym bohaterem pozostaje Papkin, a jego teksty ciągle pozostają w mojej pamięci, podobnie jak wiele innych słynnych i o dziwo, wciąż aktualnych dialogów. Fantastyczna książka, Fredro okazuje się być twórcą ponadczasowym i nietuzinkowym, w sposób zabawny i dobitny pokazuje przywary narodowe i świetnie tworzy swoich bohaterów. 

Z wielką przyjemnością po latach wróciłam do tej szkolnej lektury, może z sentymentu, ale też dlatego, żeby teraz lepiej ją zrozumieć i dostrzec rzeczy, których nie umiałam zauważyć będąc w szkole. Zachwyciłam się nią na nowo, śmieszy i bawi jak zawsze, nawet po tylu latach od jej napisania jest wciąż aktualna, a komizm postaci wykreowany przez Fredro fantastyczny. Postaci Raptusiewicza i Milczka są ponadczasowe, nie trzeba szukać daleko, aby to zauważyć. O tym, że "Zemsta" pozostaje klasyką i się nie starzeje z pewnością świadczą też wciąż nowe interpretacje na deskach teatrów. 

Z wielkim sentymentem zawsze wspominam tę lekturę. Fredro w "Zemście" jak chyba w żadnej innej swojej komedii pokazuje, że jest prawdziwym mistrzem słowa, a aż dziw bierze, że wiele z przywar narodowych, jakie możemy odczytać ze stron "Zemsty" są nadal aktualne i prawdziwe. Fredro zachwyca zarówno wartwą językową jak i sposobem budowania konfliktu. Bohaterów i ich charaktery doskonale oddają nazwiska, jakie nadał im autor. Nawet jeśli trochę znienawidzona w szkole, teraz czytałam ją po latach ponownie i doskonale zrozumiałam zachwyty i kunszt Fredry, a to wydanie jest w dodatku pięknie zrealizowane.