Siedem niedoskonałych reguł Elviry Carr Frances Maynard Książka

Elvira to niezwykle sympatyczna dziewczyna. Muszę stwierdzić, że zdecydowanie bym ją polubiła w prawdziwym życiu. Urzekły mnie bardzo wymyślone przez dziewczynę reguły. Autorka rewelacyjnie ugrała temat. Do tego czytało się bardzo przyjemnie, a to także jest ważne w książkach.

Jest to lekka książka. Taka z typu przyjemnych, jednak poruszająca istotny problem. To historia o tym, jak ważne jest patrzenie na człowieka jednostkowo, bez nadawania mu etykietek. Osoba chora, nie zawsze musi oznaczać osobę niezdolną do działania. Nie jest to książka naukowa, o tym jak żyje osoba chora. To książka pokazująca jak ważna jest tolerancja.

Bardzo wartościowa książka. W zwykłej-niezwykłej historii przemycone zostało, codzienne życie osób chorych na Zespół Aspergera. Na plus zaliczyć mogę też narrację pierwszoosobową. Z punktu widzenia osoby chorej poznać możemy co czuje i jakie są jej rozterki niemal na każdym kroku. Główna bohaterka, Elvira, zostaje postawiona w bardzo trudnej sytuacji. Matka, która do tej pory przejęła na siebie opiekę nad córką, dostaje udaru. Dramat tej sytuacji dotknąłby osobę zdrową, a co dopiero chorą. Nie potrafię sobie wyobrazić co dziewczyna czuła... A ona wcale się nie załamuje. Wręcz przeciwnie. Dostosowuje się do nowej sytuacji i opracowuje tytułowe reguły, które pomagają jej przetrwać dni. Ciekawa, poruszająca, ale też dająca takiego „kopa". Nieraz uśmiałam się czytając.

Elvira to niezwykle sympatyczna dziewczyna. Muszę stwierdzić, że zdecydowanie bym ją polubiła w prawdziwym życiu. Urzekły mnie bardzo wymyślone przez dziewczynę reguły. Autorka rewelacyjnie ugrała temat. Do tego czytało się bardzo przyjemnie, a to także jest ważne w książkach.

Jest to lekka książka. Taka z typu przyjemnych, jednak poruszająca istotny problem. To historia o tym, jak ważne jest patrzenie na człowieka jednostkowo, bez nadawania mu etykietek. Osoba chora, nie zawsze musi oznaczać osobę niezdolną do działania. Nie jest to książka naukowa, o tym jak żyje osoba chora. To książka pokazująca jak ważna jest tolerancja.

Bardzo wartościowa książka. W zwykłej-niezwykłej historii przemycone zostało, codzienne życie osób chorych na Zespół Aspergera. Na plus zaliczyć mogę też narrację pierwszoosobową. Z punktu widzenia osoby chorej poznać możemy co czuje i jakie są jej rozterki niemal na każdym kroku. Główna bohaterka, Elvira, zostaje postawiona w bardzo trudnej sytuacji. Matka, która do tej pory przejęła na siebie opiekę nad córką, dostaje udaru. Dramat tej sytuacji dotknąłby osobę zdrową, a co dopiero chorą. Nie potrafię sobie wyobrazić co dziewczyna czuła... A ona wcale się nie załamuje. Wręcz przeciwnie. Dostosowuje się do nowej sytuacji i opracowuje tytułowe reguły, które pomagają jej przetrwać dni. Ciekawa, poruszająca, ale też dająca takiego „kopa". Nieraz uśmiałam się czytając.

Życie ze spektrum autyzmu nie jest proste, ale nie jest też niemożliwe - i bardzo cieszę się, że ciągle powstają książki, które to udowadniają. Ja czytając tę książkę widzę same zalety - lekko napisana o poważnym temacie, zabawna, ale i poruszająca, wciągająca i świetnie napisana. Polecam!

„Siedem niedoskonałych reguł Elviry Carr" to powieść, którą przeczytałam szybko i z uśmiechem na twarzy, a do tego jestem pewna, że chciałabym przeczytać ją jeszcze raz. Niesamowicie ciepła, zabawna, wzruszająca i bardzo wciągająca, ponieważ napisana lekkim piórem. Warto ją znać!

Spektrum autyzmu to temat trudny i złożony, może dlatego też często pomijany w literaturze, a szczególnie w literaturze pięknej. Bardzo cieszę się, że Frances Maynard zechciała się go podjąć, ponieważ wyszło jej to doskonale - „Siedem niedoskonałych reguł Elviry Carr" to powieść, którą czyta się doskonale, a na dodatek ociepla serce i dodaje wiele otuchy. Niezwykle bardzo polecam.

Narracja pierwszoosobowa, którą zastosowała tu autorka pozwala wejść w buty osoby takiej, jak Elvira, która patrzy na świat przez nieco inny pryzmat. Spodobał mi się ten zabieg, pozwolił wychwycić jak wiele różnic w postrzeganiu wielu kwestii dzieli osoby ze spektrum autyzmu od tych nie odbiegających od „normy". Zaskakujące jest to, że w wielu przypadkach tak naprawdę widzą więcej.. Cieszę się trafiłam na tę pozycję, czytało się ją bardzo przyjemnie, wzbudziła we mnie wiele pozytywnych emocji.