Przekleństwa niewinności Jeffrey Eugenides Książka

"Przekleństwa niewinności" Jeffreya Eugenidesa, to powieść, którą delektuję się jak najdoskonalszym daniem. Daleko jej jednak do wybitnej „Intrygi małżeńskiej", która okazała się jedną z najważniejszych lektur mojego życia, napisaną jakby specjalnie dla mnie. Paradoksalnie, uczucie to towarzyszy większości jej czytelników. To właśnie jeden z elementów stanowiących o jej mistrzostwie.

Gdyby „Przekleństwa niewinności" były muzyką, ktoś napisałby o nich „moody down tempo" albo „confessional bedroom pop"*. Gdyby były perfumami, ktoś zastanawiałby się, czy cienka linia między „intensity and suffocation" została przekroczona.Tymczasem „Przekleństwa niewinności" są po prostu doskonałą powieścią, debiutem bez jednego fałszywego czy zbędnego słowa. Chociaż pół życia temu zdecydowałam się zostać i sprawdzić, co dalej, to spodziewałam się dokładnie tego, o czym wtedy czytałam i czego słuchałam: „Każdego z nas zabije życie, takie czy inne" a „Dorosłość jest jak początek umierania.".

Pięć sióstr Lisbon - Cecilia, Lux, Bonnie, Mary i Therese. Najmłodsza z nich miała trzynaście lat, a najstarsza siedemnaście. Były obiektem fascynacji chłopców z sąsiedztwa. Były, bo nim minął rok, nie żyła już żadna z nich. Są obiektem obsesji dawnych chłopców z sąsiedztwa. Są, bo ich tajemnicze samobójstwa pozostawiły cierń w myślach każdego, kto choć raz się z nimi zetknął.

Pięć sióstr Lisbon - Cecilia, Lux, Bonnie, Mary i Therese. Najmłodsza z nich miała trzynaście lat, a najstarsza siedemnaście. Były obiektem fascynacji chłopców z sąsiedztwa. Były, bo nim minął rok, nie żyła już żadna z nich. Są obiektem obsesji dawnych chłopców z sąsiedztwa. Są, bo ich tajemnicze samobójstwa pozostawiły cierń w myślach każdego, kto choć raz się z nimi zetknął.

Gdyby „Przekleństwa niewinności" były muzyką, ktoś napisałby o nich „moody down tempo" albo „confessional bedroom pop"*. Gdyby były perfumami, ktoś zastanawiałby się, czy cienka linia między „intensity and suffocation" została przekroczona.Tymczasem „Przekleństwa niewinności" są po prostu doskonałą powieścią, debiutem bez jednego fałszywego czy zbędnego słowa. Chociaż pół życia temu zdecydowałam się zostać i sprawdzić, co dalej, to spodziewałam się dokładnie tego, o czym wtedy czytałam i czego słuchałam: „Każdego z nas zabije życie, takie czy inne" a „Dorosłość jest jak początek umierania.".

"Przekleństwa niewinności" Jeffreya Eugenidesa, to powieść, którą delektuję się jak najdoskonalszym daniem. Daleko jej jednak do wybitnej „Intrygi małżeńskiej", która okazała się jedną z najważniejszych lektur mojego życia, napisaną jakby specjalnie dla mnie. Paradoksalnie, uczucie to towarzyszy większości jej czytelników. To właśnie jeden z elementów stanowiących o jej mistrzostwie.