Nie mówi się takich rzeczy Hanna Krall, Zbigniew Libera Książka

Jako czytelnik sięgający po reportaż, sięgnąłem po „Nie mówi się takich rzeczy” Hanny Krall i Zbigniewa Libery z dużymi oczekiwaniami – i nie zawiodłem się. To książka, która wymaga skupienia, ale odwdzięcza się niezwykłą głębią. Już od pierwszych stron poczułem, że to nie jest zwykły zbiór tekstów. Miniatury reporterskie Krall są oszczędne, pełne niedopowiedzeń i emocji ukrytych między słowami. Autorka pokazuje świat, w którym obok strachu istnieje nadzieja, a pamięć jest jednocześnie ciężarem i obowiązkiem . Czytałem powoli, często wracając do fragmentów, bo każdy z nich zmuszał mnie do refleksji. Dużym zaskoczeniem była dla mnie warstwa wizualna – rysunki Zbigniewa Libery nie tylko uzupełniają tekst, ale nadają mu dodatkowe znaczenia. To połączenie literatury i sztuki tworzy wyjątkowy klimat. Podsumowując, „Nie mówi się takich rzeczy” to książka dla wymagających czytelników, którzy szukają czegoś więcej niż prostej narracji. To reportaż, który zostaje w głowie na długo i prowokuje do myślenia.

„Nie mówi się takich rzeczy” autorstwa Hanna Krall i Zbigniew Libera (Wydawnictwo Znak Literanova). Miniatury reporterskie Hanny Krall ukazują świat, w którym prawda kryje się w szczegółach i wymaga od czytelnika pełnej uważności. Tekstom towarzyszą rysunki Zbigniewa Libery, współtworzące obraz rzeczywistości, w której pamięć staje się jednocześnie obowiązkiem i ciężarem. Mam wrażenie, że niektóre książki stawiają przed czytelnikiem bardzo wysokie wymagania interpretacyjne – i niestety często się na tym „wykładam”. Sięgając po bardziej ambitną literaturę, nie zawsze potrafię odnaleźć w niej coś dla siebie. Tak właśnie było w przypadku „Nie mówi się takich rzeczy”. To pozycja niewątpliwie ważna i głęboka, ale jednocześnie gęsta od metafor i znaczeń, które wymagają wielokrotnego namysłu. To książka, przy której trzeba się zatrzymać, analizować niemal każde zdanie, a najlepiej wracać do niej kilkukrotnie. Otrzymujemy tekst pełen skrótów myślowych, niedopowiedzeń i ciszy - rozproszony między fragmentami reportażu, esejem i osobistą refleksją. To forma trudna do jednoznacznego sklasyfikowania, ale jednocześnie bardzo charakterystyczna dla stylu Krall. Warstwę wizualną tworzą prace Libery, które - przynajmniej w założeniu - mają pogłębiać metaforyczny wymiar całości. W moim odbiorze nie zawsze łączyły się one z tekstem w spójną całość, choć same w sobie są estetycznie interesujące. Przed napisaniem tej recenzji zapoznałem się z opiniami innych czytelników i natrafiłem głównie na zachwyty nad emocjonalnością tej książki. Tym bardziej odczuwam pewien dysonans - nie potrafiłem odnaleźć w niej tego, co poruszyło innych. Być może to kwestia mojej wrażliwości lub czytelniczego przygotowania. Bez uchwycenia głębszego sensu i filozoficznego kontekstu książka okazała się dla mnie mało angażująca i niezbyt zapadająca w pamięć. Dlatego, pozostając w zgodzie ze swoim odbiorem, oceniam ją na 5/10. Polecam ją przede wszystkim czytelnikom dobrze zaznajomionym z twórczością Hanny Krall oraz tym, którzy cenią wymagającą, refleksyjną literaturę. Zdecydowanie nie jest to propozycja dla osób szukających lekkiej i łatwej rozrywki.