Mój drugi brzeg Janusz Muzyczyszyn Książka

Niesamowicie nostalgiczna książka po prostu o życiu. Główny bohater jest osobą starszą. Trafia do szpitala z dość poważnymi obrażeniami. Wydarzenie to stało się początkiem drogi przemyśleń o życiu. Po co to wszystko skoro minęło tak szybko?Bardzo mądra książka, którą czyta się z ogromną lekkością. Mimo, że przede wszystkim to nostalgia to między wersami odnajdziemy także radosne fragmenty. Jan Marczak to przecież witalny facet!Gorąco polecam

Współczesna proza o przemijaniu, o tym, że życie składa się z samych ulotnych chwil przepłnionych złymi i dobrymi sytuacjami. To co czujemy na końcu zależy od tego, co było silniejsze: dobro czy zło? Czy można naprawić błędy młodości po wielu latach? Czy można wybaczyć przeszłość?Bardzo ciekawa propozycja, niesamowicie wciagająca. Serdecznie polecam 

Co znajduje się na drugim brzegu? Czy starość to okres, który istnieje tylko po to, aby mieć czas na refleksje? Wtedy stopujemy z życiem. Wszystko robimy wolniej, mamy nareszcie czas. Czy nie jest za późno? Tego nie wiadomo. Taka refleksja natchnęła mnie po przeczytaniu tego tytułu. Obawiam się starośći, że nie będę w stanie  żyć z ciągłymi myślami, że mogłam zrobić to lepiej, inaczej. Codzienne zastanawianie się nad tym czy kogoś nie skrzywdziliśmy. Czy nie powinno być tak, ze dopiero gdy zrozumiemy powinnismy przepraszać? Może 80 lat to jeszcze czas na poprawe siebie i swoich zachowań. Może to najwyższy czas by przeprosić. Bardzo głęboka, niesamowita książka.

Niesamowicie nostalgiczna książka po prostu o życiu. Główny bohater jest osobą starszą. Trafia do szpitala z dość poważnymi obrażeniami. Wydarzenie to stało się początkiem drogi przemyśleń o życiu. Po co to wszystko skoro minęło tak szybko?Bardzo mądra książka, którą czyta się z ogromną lekkością. Mimo, że przede wszystkim to nostalgia to między wersami odnajdziemy także radosne fragmenty. Jan Marczak to przecież witalny facet!Gorąco polecam

Współczesna proza o przemijaniu, o tym, że życie składa się z samych ulotnych chwil przepłnionych złymi i dobrymi sytuacjami. To co czujemy na końcu zależy od tego, co było silniejsze: dobro czy zło? Czy można naprawić błędy młodości po wielu latach? Czy można wybaczyć przeszłość?Bardzo ciekawa propozycja, niesamowicie wciagająca. Serdecznie polecam 

Co znajduje się na drugim brzegu? Czy starość to okres, który istnieje tylko po to, aby mieć czas na refleksje? Wtedy stopujemy z życiem. Wszystko robimy wolniej, mamy nareszcie czas. Czy nie jest za późno? Tego nie wiadomo. Taka refleksja natchnęła mnie po przeczytaniu tego tytułu. Obawiam się starośći, że nie będę w stanie  żyć z ciągłymi myślami, że mogłam zrobić to lepiej, inaczej. Codzienne zastanawianie się nad tym czy kogoś nie skrzywdziliśmy. Czy nie powinno być tak, ze dopiero gdy zrozumiemy powinnismy przepraszać? Może 80 lat to jeszcze czas na poprawe siebie i swoich zachowań. Może to najwyższy czas by przeprosić. Bardzo głęboka, niesamowita książka.

"Mój drugi brzeg" to świetna książka. Bardzo udany debiut literacki pana Janusza Muzyczyszyna. Książka wciąga od pierwszej strony, zmusza do refleksji. Przedstawia w bardzo spokojnym rytmie opowieść o przemijaniu życia, podsumowaniu, pogodzeniu się z niektórymi sprawami, a przede wszystkim o przemianie jaka następuje w głównym bohaterze Janie Marczaku.

Życie człowieka wywraca się do góry nogami w jednym momencie. Zaczynamy inaczej patrzeć na świat, doceniać to co mamy, analizować przeszłość. O tym właśnie jest "Mój drugi brzeg". Ukazuje świat, który może nie być znany przeciętnemu, zdrowemu człowiekowi, który nie ma nikogo w domu opieki. Warto przeczytać, żeby może nie być aż tak mocno zszokowanym jak główny bohater.

Poruszająca powieść obyczajowa. Debiut Janusza Muzyczyszyna opowiada historię mężczyzny, który po wypadku trafia do szpitala, a następnie do domu opieki. Żegna się ze swoim życiem, analizuje dotychczasowe i uświadamia sobie jak kruche jest życie i jak ważne są relacje z drugim człowiekiem. Książka, która zmusza do refleksji.

Reflekcja nad przemijaniem dotyka każdego z nas. Czas płynie nieubłaganie. Tytułowy bohater - po nieszczęśliwym wypadku trafia do szpitala, a stamtąd do domu opieki. To, choć przykre, konieczne doświadczenie.W ośrodku ma dużo czasu na zastanowienie się nad własnym życiem, swoimi wyborami, związkami... Książka bardzo refleksyjna. Zmusza do przemyśleń. Polecam!