Lato z don Kichotem William Marx

Książka

„Lato z don Kichotem” Williama Marxa to kolejna już odsłona w serii „Lato z…”, która, zaskakująco i w kontrze do pozostałych, traktuje nie o autorze dzieła, a jego bohaterze. I w ciekawym wstępie poznajemy uzasadnienie tej decyzji oraz budzące grozę okoliczności, które sprawiły, że autor audycji radiowych, na podstawie których powstała ta książka, o mało nie dokonał żywota wkrótce po ich stworzeniu. I trudno się z nim nie zgodzić, że to nie Cervantes, a jego bohater skradł całą uwagę świata. A dlaczego ten błędny rycerz „stał się jednym z najpotężniejszych mitów nowoczesności”? Czy dlatego, że za wszelką cenę próbował „rozerwać kaftan rzeczywistości, stać się autorem swojego życia”? Autor fantastycznie to ujmuje, pisząc, że „don Kichot jest mistrzem życia. Mistrzem szalonym, absurdalnym, opowiadającym brednie i co tam tylko chcecie…”, a jednak towarzysząc mu w jego przygodach, czytelnik zaczyna traktować go jak przyjaciela i „ma ochotę zastosować we własnym życiu kilka jego lekcji”. I powiem Wam, że nie pamiętałam już, że historia don Kichota, postaci literackiej, która chce wieść życie postaci literackiej, jaką jest błędny rycerz, była tak pełna humoru, ale i ogromnej głębi. I w podobnie humorystycznym, błyskotliwym stylu opowiada nam o nim William Marx. Autor odnosi też czyny i ideologię don Kichota do natury ludzkiej i współczesności, bo choć czas mija, niektóre rzeczy pozostają w nas, ludziach, niezmienne. Z jego analizy tekstu i obserwacji natury ludzkiej wynika wiele ciekawych i bardzo trafnych spostrzeżeń. Choćby bolesne zderzenie z faktem, że „nie wystarczy chcieć czynić dobro, żeby rzeczywiście je czynić”, a „rzeczywistość jest znacznie bardziej skomplikowana niż się to wydaje idealistom wszelkiej maści”. Z uważnością warto zanurzyć się w ten tekst, by odkryć to, czym autor chce się z nami podzielić, czym chce nas rozweselić, ale i skłonić do refleksji. Przypomina nam też piękną prawdę o literaturze, że „sens dzieła zmienia się w kolejnych epokach”, a „tekst, ba, pojedyncze zdanie może nieść nieskończenie wiele znaczeń w zależności od tego, kto je czyta”. A na koniec bardzo ważna wskazówka od autora, który uczula przyszłych czytelników przygód don Kichota i Sancho Pansy, w których momentach dzieła Cervantesa lepiej „zatkać sobie nos”, bo doznania mogą być tam zbyt intensywne! Polecam Wam to opracowanie, myślę, że i w Was rozbudzi apetyt, by powrócić do oryginału i na nowo przeżyć przygody tego niezwykłego błędnego rycerza z La Manchy.