Książka

Książe Nocy Lauren Palphreyman

Tam gdzie dwóch się spiera trzecia osoba zawalczyć o siebie. Jeśli będzie tylko stała z boku, zostanie pionkiem w ich rękach, zwycięzca zabierze wszystko i będzie nią kierował jak marionetką. O jednym trzeba pamiętać dotychczasowy wróg może stać się poplecznikiem, a temu, kto sprzyjał czasem należy pokazać kim się jest w rzeczywistości… Uciekła. Ocalała. Żyje. Księżniczka, która sprzeciwiła się państwowym obowiązkom. Aurora w krótkim czasie stała się kimś innym, coś w obudziło się i coraz głośniej domaga się uwolnienia. Cenę, którą już zapłaciła jest duża, ale czy będzie w stanie ponieść jeszcze większe poświęcenie. Uczucie, jakie żywi do Calluma daje jej siłę do walki o siebie, niego, ich marzenia, lecz los tak łatwo nie ustępuje. Polityka i bogowie rzucają tych dwoje w nową otchłań, znajomą, ale zasady zmieniają się. Czy na korzyść? Ktoś obok nich jest jednocześnie wrogiem i sprzymierzeńcem. Każde z nich wie o tym doskonale, zdrada wliczona jest w plan, jaki muszą zrealizować by przeżyć. Pozostaje jeszcze więź łącząca Aurorę i Blake`a, pierwotna oraz kładąca się cieniem na związku z Callumem. Jak przerwać to, czego nie da się zerwać? A może tego jeszcze nikt nie dokonał, lecz to jest możliwe? Rozgrywki bogów robią z nich pionków, jednak Rory pokazała, że nie zamierza nim być, zabawką w rękach innych także nie. Moc, która w niej tkwi pragnie się uwolnić, wilczyca chce wolności, czy księżniczka jest przygotowana na tę stronę siebie? Wojna została już wypowiedziana, nawet kilka bitw przegranych i zwycięskich za trójką, szukającą swojego przeznaczenia. Czas stawić czoła mrokowi, ciemności i przede wszystkim boskim rozkazom. Kto zwycięży? Co nie grozi czytelnikom podczas lektury „Księcia Nocy”? Nuda! Jeśli w pierwszym tomie akcja była szybko i z wieloma zwrotami akcji, to kontynuacja nie tylko nie ustępuje w jednym drugim i drugim, lecz podnosi jeszcze poprzeczkę. Nadszedł moment kiedy kruche sojusze zostają poddane próbie i trzeba stawić czoła swojemu przeznaczeniu, nawet jeśli się go nie jest do końca świadomym. Lauren Palphreyman rozwinęła historię Aurory i Calluma, dając czytającym wielowarstwowy krajobraz uczuć wciąż przeplatających się i przypominający sinusoidę. Tak naprawdę to, co ich łączy rzutuje na wszystkich i wszystko dookoła, nie zawsze głośno, lecz za każdym razem odczuwalnie. Po mistrzowsku widać jak miłość pojawia się, stawia od znakiem to, co wydawało się oczywiste, robi krok w tył i znowu prze do przodu bez oglądana się na konsekwencje. Jednak jest coś jeszcze i ktoś. On jest trzecia siłą w tym niezwykłym związku, powodując jednocześnie połączenie sił i rozdzielenie ich. Między tą trójką nie ma oczywistości, przyciągają się, odpychają, są połączeni i jednocześnie walczą z sobą. Momenty spokoju zapowiadają jedynie burzę, taką, która zmiata wiele i staje się początkiem zaskakujących zdarzeń. Na tym nie koniec, bo wciąż zawiązują się spiski i sojusze, jakie jeszcze przed chwilą nie przyszłyby nam na myśl. Autorka zadbała byśmy byli nieustannie zaskakiwani, a opowieść zmierzała w kierunkach nieoczekiwanych. Dorzućmy do tego boje o władzę, w jakich nie ma litości i rzadko brani są jeńcy. „Książę Nocy” ma mroczną aurę, o prostych podziałach na dobrych i złych zapomina się niezwykle szybko, na naszych oczach budzi się moc, legendy ożywają, pod znakiem zapytania staje to, co uważaliśmy za pewne, natomiast bogom zostaje rzucone wyzwanie. No i prawdziwy trójkąt, w którym miłość, nienawiść, pierwotne więzy wyznaczają całkowicie nowe ścieżki, jakimi zaczynają się podążać postacie. Gdzie ich zaprowadzą? Tam, gdzie spotka się przeszłość z przyszłością, pytanie czy kto wyznaczy to drugie i na kim położy się cień tej pierwszej.

Tam gdzie dwóch się spiera trzecia osoba zawalczyć o siebie. Jeśli będzie tylko stała z boku, zostanie pionkiem w ich rękach, zwycięzca zabierze wszystko i będzie nią kierował jak marionetką. O jednym trzeba pamiętać dotychczasowy wróg może stać się poplecznikiem, a temu, kto sprzyjał czasem należy pokazać kim się jest w rzeczywistości… Uciekła. Ocalała. Żyje. Księżniczka, która sprzeciwiła się państwowym obowiązkom. Aurora w krótkim czasie stała się kimś innym, coś w obudziło się i coraz głośniej domaga się uwolnienia. Cenę, którą już zapłaciła jest duża, ale czy będzie w stanie ponieść jeszcze większe poświęcenie. Uczucie, jakie żywi do Calluma daje jej siłę do walki o siebie, niego, ich marzenia, lecz los tak łatwo nie ustępuje. Polityka i bogowie rzucają tych dwoje w nową otchłań, znajomą, ale zasady zmieniają się. Czy na korzyść? Ktoś obok nich jest jednocześnie wrogiem i sprzymierzeńcem. Każde z nich wie o tym doskonale, zdrada wliczona jest w plan, jaki muszą zrealizować by przeżyć. Pozostaje jeszcze więź łącząca Aurorę i Blake`a, pierwotna oraz kładąca się cieniem na związku z Callumem. Jak przerwać to, czego nie da się zerwać? A może tego jeszcze nikt nie dokonał, lecz to jest możliwe? Rozgrywki bogów robią z nich pionków, jednak Rory pokazała, że nie zamierza nim być, zabawką w rękach innych także nie. Moc, która w niej tkwi pragnie się uwolnić, wilczyca chce wolności, czy księżniczka jest przygotowana na tę stronę siebie? Wojna została już wypowiedziana, nawet kilka bitw przegranych i zwycięskich za trójką, szukającą swojego przeznaczenia. Czas stawić czoła mrokowi, ciemności i przede wszystkim boskim rozkazom. Kto zwycięży? Co nie grozi czytelnikom podczas lektury „Księcia Nocy”? Nuda! Jeśli w pierwszym tomie akcja była szybko i z wieloma zwrotami akcji, to kontynuacja nie tylko nie ustępuje w jednym drugim i drugim, lecz podnosi jeszcze poprzeczkę. Nadszedł moment kiedy kruche sojusze zostają poddane próbie i trzeba stawić czoła swojemu przeznaczeniu, nawet jeśli się go nie jest do końca świadomym. Lauren Palphreyman rozwinęła historię Aurory i Calluma, dając czytającym wielowarstwowy krajobraz uczuć wciąż przeplatających się i przypominający sinusoidę. Tak naprawdę to, co ich łączy rzutuje na wszystkich i wszystko dookoła, nie zawsze głośno, lecz za każdym razem odczuwalnie. Po mistrzowsku widać jak miłość pojawia się, stawia od znakiem to, co wydawało się oczywiste, robi krok w tył i znowu prze do przodu bez oglądana się na konsekwencje. Jednak jest coś jeszcze i ktoś. On jest trzecia siłą w tym niezwykłym związku, powodując jednocześnie połączenie sił i rozdzielenie ich. Między tą trójką nie ma oczywistości, przyciągają się, odpychają, są połączeni i jednocześnie walczą z sobą. Momenty spokoju zapowiadają jedynie burzę, taką, która zmiata wiele i staje się początkiem zaskakujących zdarzeń. Na tym nie koniec, bo wciąż zawiązują się spiski i sojusze, jakie jeszcze przed chwilą nie przyszłyby nam na myśl. Autorka zadbała byśmy byli nieustannie zaskakiwani, a opowieść zmierzała w kierunkach nieoczekiwanych. Dorzućmy do tego boje o władzę, w jakich nie ma litości i rzadko brani są jeńcy. „Książę Nocy” ma mroczną aurę, o prostych podziałach na dobrych i złych zapomina się niezwykle szybko, na naszych oczach budzi się moc, legendy ożywają, pod znakiem zapytania staje to, co uważaliśmy za pewne, natomiast bogom zostaje rzucone wyzwanie. No i prawdziwy trójkąt, w którym miłość, nienawiść, pierwotne więzy wyznaczają całkowicie nowe ścieżki, jakimi zaczynają się podążać postacie. Gdzie ich zaprowadzą? Tam, gdzie spotka się przeszłość z przyszłością, pytanie czy kto wyznaczy to drugie i na kim położy się cień tej pierwszej.