Błoto słodsze niż miód Głosy komunistycznej Albanii Małgorzata Rejmer Książka

Szczerze mówiąc, nigdy nie miałam jakiegoś szczególnego obrazu ani wyobrażenia o Albanii. Książę dostała z polecenia znajomej i od pierwszych stron mnei zaskoczyła, przeraziła i chyba nieco zaniepokoiła. Mówimy przecież o kraju europejskim, znajdującym się w arakcyjnym ostatnimi czasy rejonie turystycznym, a czytamy o rzeczach wręcz niewyobrażalnych. "Błoto slodsze niż miód. Głosy komunistycznej Albanii" to opowieść o najmroczniejszych chyba czasach w historii tego kraju, kiedy rządy sprawował Enver Hoxha, który swoją dyktaturą oddzielił kraj całkowice od świata zewnętrznego. Powołał do życia albańską bezpiekę Sigurimi, aby każdy obywatel miał świadomość, że jest pod ciągłą obserwacją. Nawet gdy dyktatura upadła, ludzie nadal żyli w ciągłym niepokoju i strachu, mówil do siebie szeptem, bali się władzy i nikomu nie ufali. Reportaż Rejmer to w znaczenej mierze opowieci osób, które na własnej skórze przeżyły dramat tej dyktatury. Niewątpliwie, jest to jeden z lepszych reportaży, jakie pzreczytałam, pełen emocji i niezwykle przejmujący. 

Książka "Błoto słodze niż miód" jest świetnie przygotowanym zrealizowanym i napisanym reportażem o życiu w komunistyczne Albanii, gdy rządy sprawował bezwzględny Enver Hoxha. Mroczna i poruszająca dogłębnie czytelnika, relacje ludzi, którzy żyli w strachu i niepewności przez lata. Niesamowita i wstrząsająca, polecam bardzo fanom dobrego reportażu. 

"Błoto słodsze niż miód" to niesamowicie napisana opowiść Albańczyków, pokazana w formie świetnego reportażu. Totalitaryzm zawsze wygląda tak samo, różnią się tylko nazwiska i nazwy partii czy środków opresji. Przywódca występuje w roli boga, partia staje się religią, a krytyka jest jednoznaczna z buntem i represją ostatecznie. Totalitaryzmu karmią siebie i innych ludzi kłamstwem, napawaja lękiem i niepewnością. Okropny, poruszający i własnie pełen strachu obraz Albanii i jej totalitaryzmu ukazuje nam autorka w swoim reportażu. Gdzie strach jest na porządku dziennym, ludzie nie mogą ufać nawet najbliższym, a władza jest w rękach osoby kierującą się chorą ideologią. Małgorzata Rejmer bardzo dobrze wszystko to pokazuje, rozmawia z osobami, które przeżyły ten koszmar, pamiętaja czasy najgorsze w historii ich kraju. Warto przeczytac tę książkę, jako naukę dla nas wszystkich. 

Smutna to książka, przygnębająca i wstrząsająca, momentami sprawia, że włso się n głowie jeży. "Błoto słodsze niż miód" to obraz komunistycznej Albanii opisywany oczami ludz pamiętających reżim i mroczne czasy dla Albanii. Małgorzata Rejmer dobrze się wsłuchuje w głos swoich rozmówców, unika zbędncyh komentarzy, ocen czy dyskusji, przyjmuje historię taką jaką pamiętają ją świadkowie opresji. Nie jest to też nudny i płaski reportaż, całość pełna emocji, goryczy, żalu i niezagojonych ran. Albania to kraj, który przeszedł bardzo długą drogę, nadal zmaga się z pzreszłością, próbując żyć w nowym świecie. Polecam gorąco książkę, kawał fantastyczego reportażu. 

Świetny reportaż,bardzo dobrze napisany, pełny emocjonującyh opisów i wypowiedzi osób pamiętających czasy rządu Envera Hoxhy. Niesamowita i pzrejmująca. Niejednokrotnie łza się w oku kręci. Bardzo polecam, książka jest świetna nauką dla nas wszystkich na przyszłość, ale i przypomnieniem o mrocznej przeszłości. Reportaż do przeczytania dla każdego.

Świetny reportaż,bardzo dobrze napisany, pełny emocjonującyh opisów i wypowiedzi osób pamiętających czasy rządu Envera Hoxhy. Niesamowita i pzrejmująca. Niejednokrotnie łza się w oku kręci. Bardzo polecam, książka jest świetna nauką dla nas wszystkich na przyszłość, ale i przypomnieniem o mrocznej przeszłości. Reportaż do przeczytania dla każdego.

Smutna to książka, przygnębająca i wstrząsająca, momentami sprawia, że włso się n głowie jeży. "Błoto słodsze niż miód" to obraz komunistycznej Albanii opisywany oczami ludz pamiętających reżim i mroczne czasy dla Albanii. Małgorzata Rejmer dobrze się wsłuchuje w głos swoich rozmówców, unika zbędncyh komentarzy, ocen czy dyskusji, przyjmuje historię taką jaką pamiętają ją świadkowie opresji. Nie jest to też nudny i płaski reportaż, całość pełna emocji, goryczy, żalu i niezagojonych ran. Albania to kraj, który przeszedł bardzo długą drogę, nadal zmaga się z pzreszłością, próbując żyć w nowym świecie. Polecam gorąco książkę, kawał fantastyczego reportażu. 

"Błoto słodsze niż miód" to niesamowicie napisana opowiść Albańczyków, pokazana w formie świetnego reportażu. Totalitaryzm zawsze wygląda tak samo, różnią się tylko nazwiska i nazwy partii czy środków opresji. Przywódca występuje w roli boga, partia staje się religią, a krytyka jest jednoznaczna z buntem i represją ostatecznie. Totalitaryzmu karmią siebie i innych ludzi kłamstwem, napawaja lękiem i niepewnością. Okropny, poruszający i własnie pełen strachu obraz Albanii i jej totalitaryzmu ukazuje nam autorka w swoim reportażu. Gdzie strach jest na porządku dziennym, ludzie nie mogą ufać nawet najbliższym, a władza jest w rękach osoby kierującą się chorą ideologią. Małgorzata Rejmer bardzo dobrze wszystko to pokazuje, rozmawia z osobami, które przeżyły ten koszmar, pamiętaja czasy najgorsze w historii ich kraju. Warto przeczytac tę książkę, jako naukę dla nas wszystkich. 

Książka "Błoto słodze niż miód" jest świetnie przygotowanym zrealizowanym i napisanym reportażem o życiu w komunistyczne Albanii, gdy rządy sprawował bezwzględny Enver Hoxha. Mroczna i poruszająca dogłębnie czytelnika, relacje ludzi, którzy żyli w strachu i niepewności przez lata. Niesamowita i wstrząsająca, polecam bardzo fanom dobrego reportażu. 

Szczerze mówiąc, nigdy nie miałam jakiegoś szczególnego obrazu ani wyobrażenia o Albanii. Książę dostała z polecenia znajomej i od pierwszych stron mnei zaskoczyła, przeraziła i chyba nieco zaniepokoiła. Mówimy przecież o kraju europejskim, znajdującym się w arakcyjnym ostatnimi czasy rejonie turystycznym, a czytamy o rzeczach wręcz niewyobrażalnych. "Błoto slodsze niż miód. Głosy komunistycznej Albanii" to opowieść o najmroczniejszych chyba czasach w historii tego kraju, kiedy rządy sprawował Enver Hoxha, który swoją dyktaturą oddzielił kraj całkowice od świata zewnętrznego. Powołał do życia albańską bezpiekę Sigurimi, aby każdy obywatel miał świadomość, że jest pod ciągłą obserwacją. Nawet gdy dyktatura upadła, ludzie nadal żyli w ciągłym niepokoju i strachu, mówil do siebie szeptem, bali się władzy i nikomu nie ufali. Reportaż Rejmer to w znaczenej mierze opowieci osób, które na własnej skórze przeżyły dramat tej dyktatury. Niewątpliwie, jest to jeden z lepszych reportaży, jakie pzreczytałam, pełen emocji i niezwykle przejmujący.