Tabletki z krzyżykiem Szymon Hołownia Książka

Bóg dał nam rozum właśnie po to, byśmy nie wiedząc czy wątpiąc - pytali" - tłumaczy zaraz na wstępie „Tabletek z krzyżykiem" Szymon Hołownia. Zachęca nas, byśmy nie wstydzili się tego, co jest dla nas w kontaktach z sacrum mniejszym czy większym znakiem zapytania. Co więcej - sam przyznaje, że nie zna odpowiedzi na wszystkie pytania. Mimo wszystko próbuje zachęcić nas do wspólnego szukania, daje wskazówki, proponuje różne sposoby zmierzenia się z danym tematem.

Nie piszę tej recenzji, aby otrzymać nagrodę w postaci książek, (choć nie ukrywam, że to kusząca propozycja!:)) ale dlatego, że to naprawdę najlepiej napisana książka o Bogu, jaką czytałam. Trafiła w moje ręce zupełnie przypadkiem, albo wręcz odwrotnie - może moje miotanie się w tym życiu zostało zauważone i "Ktoś" dał mi pomocną dłoń w postaci książki "Tabletki z krzyżykiem".

Łyknięcie tej książki zajmuje mniej więcej tyle, co łyknięcie tytułowej tabletki.Wbrew pozorom pozycja ta wcale nie jest adresowana do osób głęboko wierzących, raczej dla takiego czytelnika, który szuka. A jak świat światem ludzie szukali, szukają i szukać będą. Nie chodzi tutaj o poszukiwanie zagubionego klucza, to szukanie ma wymiar pozamaterialny. W życiu chyba każdego spotykamy się z przewagą pytań nad odpowiedziami i właśnie ta książka pozwala zmniejszyć życiowy stosunek między znakami zapytania a rozwiązaniami na korzyść tych drugich.

Z Szymonem Hołownią po raz pierwszy zetknęłam się, gdy prowadził przegląd prasy w programie Dzień Dobry TVN. Potem przyszedł program "Mam talent!". Gdzieś w międzyczasie dowiedziałam się, że jest "inny" niż wszyscy dziennikarze. Nie boi się mówić o swojej wierze, o tematach religijnych. Pokazuje, że te sprawy nie muszą być omawiane tylko i wyłącznie poważnie, z użyciem wielkich słów, które nie dotrą do szerszej publiczności.

Książkę "Tabletki z krzyżykiem'' dostała moja siostra na bierzmowanie. Tylko ją przekartkowała i pozwoliła mi przeczytać. Może to zabrzmi banalnie, ale ta książka odmieniła moje życie. Rozpoczęła moją przygodę z świadomą wiarą i fascynację autorem. Za każdym razem, gdy mam wątpliwości, zaglądam właśnie do niej.

Książkę "Tabletki z krzyżykiem'' dostała moja siostra na bierzmowanie. Tylko ją przekartkowała i pozwoliła mi przeczytać. Może to zabrzmi banalnie, ale ta książka odmieniła moje życie. Rozpoczęła moją przygodę z świadomą wiarą i fascynację autorem. Za każdym razem, gdy mam wątpliwości, zaglądam właśnie do niej.

Z Szymonem Hołownią po raz pierwszy zetknęłam się, gdy prowadził przegląd prasy w programie Dzień Dobry TVN. Potem przyszedł program "Mam talent!". Gdzieś w międzyczasie dowiedziałam się, że jest "inny" niż wszyscy dziennikarze. Nie boi się mówić o swojej wierze, o tematach religijnych. Pokazuje, że te sprawy nie muszą być omawiane tylko i wyłącznie poważnie, z użyciem wielkich słów, które nie dotrą do szerszej publiczności.

Łyknięcie tej książki zajmuje mniej więcej tyle, co łyknięcie tytułowej tabletki.Wbrew pozorom pozycja ta wcale nie jest adresowana do osób głęboko wierzących, raczej dla takiego czytelnika, który szuka. A jak świat światem ludzie szukali, szukają i szukać będą. Nie chodzi tutaj o poszukiwanie zagubionego klucza, to szukanie ma wymiar pozamaterialny. W życiu chyba każdego spotykamy się z przewagą pytań nad odpowiedziami i właśnie ta książka pozwala zmniejszyć życiowy stosunek między znakami zapytania a rozwiązaniami na korzyść tych drugich.

Nie piszę tej recenzji, aby otrzymać nagrodę w postaci książek, (choć nie ukrywam, że to kusząca propozycja!:)) ale dlatego, że to naprawdę najlepiej napisana książka o Bogu, jaką czytałam. Trafiła w moje ręce zupełnie przypadkiem, albo wręcz odwrotnie - może moje miotanie się w tym życiu zostało zauważone i "Ktoś" dał mi pomocną dłoń w postaci książki "Tabletki z krzyżykiem".

Bóg dał nam rozum właśnie po to, byśmy nie wiedząc czy wątpiąc - pytali" - tłumaczy zaraz na wstępie „Tabletek z krzyżykiem" Szymon Hołownia. Zachęca nas, byśmy nie wstydzili się tego, co jest dla nas w kontaktach z sacrum mniejszym czy większym znakiem zapytania. Co więcej - sam przyznaje, że nie zna odpowiedzi na wszystkie pytania. Mimo wszystko próbuje zachęcić nas do wspólnego szukania, daje wskazówki, proponuje różne sposoby zmierzenia się z danym tematem.