Koszyk 0
Opis:
Il paese della longevit. Miasteczko długowieczności. Campodimele. To właśnie tu, w samym sercu Włoch, u podnóży gór Aurunci, średnia długość życia wynosi dziewięćdziesiąt pięć lat. Tracy Lawson trafiła na informacje o tym miejscu, szukając materiałów o naturalnych sposobach zachowania długowieczności. Postanowiła sama sprawdzić, cóż niezwykłego kryje się w tamtejszym trybie życia, klimacie i diecie, że miejscowi zachowują sprawność, witalność i radość do późnego wieku ... "W miasteczku długowieczności. Rok przy włoskim stole" to dwanaście miesięcy z życia Camopdimele. Kalendarz prowadzący przez zmieniające się pory roku, które przynoszą bogactwo warzyw, owoców, ryb i grzybów. Barwni bohaterowie zapraszają autorkę do swoich domów i dzielą się z nią sekretami swej wspaniałej kuchni, która podąża za niezmiennym rytmem natury i tradycji. To fantastyczna książka kulinarna, a zarazem inspirująca opowieść o miejscu, w którym praca i prostota przynoszą długie i szczęśliwe życie. Wiele rzeczy opisanych w tej książce pamiętam z własnego dzieciństwa w Toskanii. Książka Tracy Lawson nie jest kolejną słodką akwarelą z Włoch, ale hołdem, który autorka składa ciężkiej pracy ludzkiej wykonywanej w zgodzie z otaczającą przyrodą. Jest to książka o miłości i szacunku do ziemi i o kuchni jako darze, którym dzielimy się z innymi. Tessa Capponi-Borawska Jej miłość do włoskiej kuchni i włoskiego stylu życia jest zaraźliwa. Wspaniała książka dopełniona świetnymi przepisami. "Image" Świeża, soczysta proza Lawson pobudza wszystkie zmysły. Sprawia, że masz ochotę gotować, i od razu podsuwa dziesiątki przepisów. "Washington Post" Piękne rozmyślania na temat jedzenia, życia, kuchni i tradycji tego regionu Włoch - na pewno spodobają się podróżnikom i smakoszom. "Library Journal" Bogata opowieść prowadząca przez kolejne miesiące wiejskiego kalendarza mieszkańców Campodimele. Lawson pięknie opisuje jedzenie w najprostszym i najlepszym wydaniu. "Publishers Weekly" Henry David Thoreau pisał: "Zamieszkałem w lesie, albowiem chciałem żyć świadomie, stawiać czoło wyłącznie najbardziej ważkim kwestiom (.) pragnąłem żyć pełnią życia i wyssać z niego całą kwintesencję". O takim życiu traktuje książka Tracey Lawson - opowieść o ciężko pracujących ludziach z miasteczka położonego w pół drogi pomiędzy Rzymem a Neapolem, o ich bliskości z ziemią, z naturą, o porządku życia i kuchni, o szczęściu, jakie może wynikać z pracy i z jedzenia. Piękny, pełen szacunku i fascynacji portret miejsca, mieszkańców i bardzo dużo wspaniałych przepisów. Agnieszka Drotkiewicz. Czytaj dalej >> << Zwiń
  • Czarne
  • miękka
Mniej Więcej
  • Tracey Lawson
  • 2012
  • 1
  • 440
  • 205
  • 125
  • Dolce vita
  • 978-83-7536-374-6
  • 9788375363746
  • ZAITT

Recenzje czytelników

Słodkie życie, długie życie

Ocena:
Data:
Ludzie zawsze marzyli o długowieczności. Dawniej wierzono w magiczne właściwości amuletów lub naparów, które miały zagwarantować życie bardzo długie czy nawet nieskończone. Obecnie nad maksymalnym wydłużeniem ludzkiego życia pracują naukowcy, tworząc cudowne leki i odmładzające kosmetyki. Magia zamieniła się w chemię. A co z naturą, odżywianiem, trybem życia? Jeśli wierzycie, że współczesna medycyna to jedyne co może zagwarantować ludzkości długowieczność ... przeczytajcie książkę o pewnym miasteczku, w którym żyje się długo... naturalnie.

Campodimele – zwane miasteczkiem długowieczności, il paese della longevità, to miejscowość położona niemal w samym środku Włoch, u podnóży gór Aurunci. Średnia długość życia wynosi tam dziewięćdziesiąt pięć lat! Czy mieszkańcy Campodimele skrywają przed nami jakieś sekrety? Może codziennie w tajemnicy przed resztą świata połykają cudowne tabletki? Cóż... Swoje sekrety ma zapewne każdy. I niech tak pozostanie. Ale jedno jest pewne i nie jest to tajemnicą – sekret długowieczności campodimelańczyków nie tkwi w pigułkach, lecz w sposobie życia oraz odżywiania.

„W miasteczku długowieczności. Rok przy włoskim stole” to książka brytyjskiej dziennikarki Tracey Lawson, opisującej dwanaście miesięcy swojego pobytu w tym wyjątkowym miejscu. Lawson dowiedziała się o Campodimele podczas szukania informacji na temat produktów spożywczych mogących wydłużyć życie. Ten temat żywo ją interesował, mimo iż nie jest lekarzem ani dietetykiem. W różnych miejscach trafiała na wzmianki o włoskim miasteczku, którego mieszkańcy niezwykle często dożywają setki. Światowa Organizacja Zdrowia włączyła „miasteczko wiecznej młodości” do projektu Monica, w ramach którego różne społeczności na całym świecie są badane pod kątem występowania chorób sercowo-naczyniowych. U ludzi z Campodilmele zaobserwowano zaskakująco niskie ciśnienie krwi oraz poziom cholesterolu. Dziennikarze pisali o nich jako o żywotnych staruszkach, nadal aktywnych, zdrowych i zadowolonych z życia, uprawiających warzywa w swoich ogródkach. Istna sielanka!

Lawson postanowiła sprawdzić na czym polega fenomen tego miejsca. Przybyła do Campodimele jesienią 2006 r. Oto jak opisuje swoje pierwsze wrażenia: „(...) zobaczyłam archetypiczną włoską wiejską idyllę: skupisko kamiennych domów, które przysiadły wysoko na czubku skąpanej w słońcu góry, wąskie i kręte uliczki otoczone średniowiecznymi murami z wieżyczkami, jedenastowieczny kościół z wysoką dzwonnicą i piazza z zapierającą dech w piersiach panoramą na leżącą poniżej dolinę. A wszędzie dookoła – potwierdzenie tego, co przywiodło mnie do tego miejsca: sędziwi rolnicy pracujący w gajach oliwnych, starsze panie wspinające się na drabiny, by zerwać winogrona z wysokich pnączy, babcie maszerujące stromymi schodami, niosące na głowach drwa na rozpałkę.”.

Cała książka pełna jest podobnych opisów. Niemal wszyscy w Campodimele, bez względu na wiek, pracują i cieszą się z tej pracy oraz jej owoców. Opowiadają dziennikarce o uprawie i zbiorach oliwek, hodowli świń i wyrabianych z ich mięsa kiełbaskach, zbieraniu ziół na zboczach gór, przygotowywaniu przetworów, poszukiwaniu amarene, wytwarzaniu wina i różnych innych smakołyków. Z opowieściami, które przekazuje czytelnikom Tracey Lawson, wiąże się też praktyka. Nie można przecież mieszkać w małym włoskim miasteczku przez trzy lata i nie spróbować tego życia na własnej skórze. Autorka zbiera więc owoce oraz zioła, pomaga przy wyrobie kiełbasek, przygotowuje własne dżemy i marynowane warzywa. A wszystko to naturale, cibo genuino (prawdziwe jedzenie), roba nostra (własne domowe produkty) – oto trzy najwaznieszje zasady jedzenia i gotowania w Campodimele. Uprawiasz pszenicę, pole nawozisz organicznie, zbierasz ziarno i mielisz je na mąkę, z której robisz zakwas na chleb albo pieczesz ciasto. Jeśli potrzebujesz ziół do chleba albo owoców do ciasta, wychodzisz do własnego ogrodu i zbierasz to, co akurat jest ci potrzebne. Jeśli nie masz swoich upraw, wędrujesz po łąkach na stokach gór Aurunci albo odwiedzasz przyjaciela lub sąsiada, u którego drzewa uginają się pod ciężarem wiśni. To naprawdę piękne życie.

Książka Tracey Lawson to zbiór krótkich opowieści, czy raczej obrazków z Campodimele. Na końcu każdego rozdziału zostały zamieszczone przepisy związane z daną porą roku i omawianymi składnikami lub tradycjami kulinarnymi. Przepisów jest w całej książce ponad 100! Wyróżnione są ciemniejszym kolorem stron i często zajmują więcej miejsca niż treść rozdziału. Receptury są proste, wypróbowane przez lata, skomponowane z niewielkiej liczby sezonowych składników. Możecie przyrządzić szalone ziemniaki, placek z ricottą i cynamonem, frittatę z dzikimi szparagami, potrawkę z bobu, zupę z szalotek z jajkiem albo nadziewane kwiaty cukinii. To zaledwie kilka znakomitych przykładów. Jeśli przepisy wydadzą się wam zbyt banalne, pomyślcie o tym, jak długo – w zdrowiu i szczęściu – żyją ludzie, którzy w ten sposób odżywiają się od zawsze. Czy nie chcielibyście spróbować takiego życia, choćby tylko kosztując „ich” potrawy?

Lektura tego „kulinarnego reportażu” jest bardzo przyjemnym doznaniem. Malownicze włoskie krajobrazy przeplatają się z pyszną, naturalną kuchnią, celebrowaniem jedzenia, a także pochwałą pracy i prostego życia w zgodzie z rytmem przyrody. Wyobraźnię pobudza dodatkowo szesnaście zdjęć przedstawiających różne dary ziemi lub gotowe potrawy, ale przede wszystkim mieszkańców Campodimele przy pracy, robiących dżem z amarene albo przecier z pomidorów na zimowe miesiące.

Autorka pisze już na samym początku książki: „Przyjechałam do Campodimele z nadzieją, że dowiem się, jak dłużej żyć, ale odkryłam coś znacznie ważniejszego – jak żyć dobrze”. Po przeczytaniu całości każdy z nas otrzyma w pigułce lekcję odżywiania, którą Tracey Lawson odrabiała przez wiele lat. Skorzystajcie z jej doświadczeń oraz wiedzy i praktyki mieszkańców miodowego pola (nazwa Campodimele ma swoje źródło w łacińskim Campus mellis – pole miodu). Być może nie macie za oknem wiejskiego krajobrazu i nie oddychacie na co dzień czystym górskim powietrzem, nie dysponujecie polem uprawnym ani nawet ogrodem, na którego pielęgnację i tak nie znaleźlibyście czasu. Coś jednak możecie zmienić – podejście do gotowania i jedzenia, filozofię żywienia, łączenia pokarmów i stosunek do karmiącej nas natury, której za wszystkie dary należy się głęboki szacunek oraz wdzięczność. Viva la Dolce Vita!
Czytaj dalej >> << Zwiń
Czy ta recenzja była przydatna?

Dodaj recenzję

Dołącz do grona naszych recenzentów. Dziel się z innymi miłośnikami książek wrażeniami z lektury. Cenimy wszystkie opinie naszych czytelników, stąd też w podziękowaniu za każdą opublikowaną recenzję proponujemy rabat - 5% na kolejne zakupy ...

Jak to działa?

Wyszukujesz książkę, którą chcesz się podzielić z innymi czytelnikami.
Piszesz recenzję. Logujesz się.
Możesz napisać kilka słów o sobie i wgrać swoje zdjęcie albo wybrać ilustrację z bazy awatarów.
Twoja recenzja czeka na akceptacje i publikację.
Po jej zatwierdzeniu:
a) otrzymasz w ciągu 24 godzin 5% kod rabatowy na kolejne zakupy.
- Rabat nie obejmuje podręczników.
- Kod rabatowy jest ważny miesiąc. Należy użyć go w czasie składania zamówienia.
b) dołączasz do grona recenzentów.

Więcej Zwiń

Twoja ocena

Zostaną nagrodzone najciekawsze wypowiedzi świąteczne w formie polecenia książki na prezent połączonego ze wspomnieniem świąt dzieciństwa, refleksją, dedykacją.