Chociaż nie jestem ze Śląska, „Piąta strona świata” do mnie przemówiła. I to bynajmniej nie gwarą – którą zresztą Kutz stosuje bardzo umiejętnie: tak, żeby oddać śląski charakter całej powieści, ale tak, by nie przerazić czytelnika, który nie zna jej ni w ząb. Przemówiła do mnie głośno i dobitnie, ale nie nachalnie – lubię opowieści o miejscach, czy to takich, które autor dopiero poznaje, czy takich – jak w tym przypadku – które zna od urodzenia i na wylot. Jeśli książka jest dobra, to po jej przeczytaniu, niezależnie od tego, jakie to miejsce, mam ochotę tam pojechać. Tak też właśnie stało się i tym razem. Kutz stworzył – czy też raczej odtworzył, a wykreował w mojej wyobraźni – mityczny wręcz obraz Śląska, krainy obok rzeczywistości, choć wcale nie wyidealizowanej, przeciwnie, pokazanej ze wszystkimi brudami i słabościami jej mieszkańców. A to za osnową wielowątkowej fabuły, która według moich podejrzeń może mieć wiele wspólnego z prawdziwymi wydarzeniami.

Śląsk jest miejscem pełnym sprzeczności. Tak samo ta książka. Śląsk ma wiele stron. Tak samo ta książka. Warto przeczytać i przekonać się, jak wiele różnych spojrzeń można obrać, pisząc o krainie swojego dzieciństwa, która wcale nie musi być zielona, aby być arkadią. Wśród szarych zadymionych podwórek biegną losy prawdziwych, doświadczonych ludzi i splatają się ze sobą w najbardziej niespotykane sposoby. Gwarowa stylizacja tylko dodaje uroku i realizmu. Najlepiej przeczytać samemu i sprawdzić, jak udał się Kutzowi książkowy debiut. Moim zdaniem, udał się bardzo dobrze.

Ta książka sprawiła ,że kilka razy sie wewnętrznie poryczałem -ze złośći i ze wzruszenia.Treść jest prosta i dlatego tak pięknie wyciska łzy.Chciałbym kiedyś spotkać Alojza…