Koszyk 0
Opis:
Latem roku 1137 na zamku w Bordeaux, przy wtórze pieśni trubadurów, odbywają się huczne gody. Przysięgę małżeńską właśnie złożyła Eleonora, dziedziczka książąt Akwitanii. Piętnastoletnia księżniczka jest najlepszą partią ówczesnej Europy - piękna, wszechstronnie wykształcona i... żywiołowa. Swemu małżonkowi wniesie w posagu ogromne bogactwa, a jej posiadłości zapewnią mu olbrzymie wpływy i władzę. O rękę Alienor z Akwitanii ubiegało się wielu kandydatów ... lecz ojciec zaplanował jej małżeństwo z małoletnim Henrykiem Plantagenetem, hrabią Andegawenii. Jednak po niespodziewanej śmierci ojca opiekun dziewczyny postanawia wydać ją za Ludwika, dziedzica korony Francji. Tymczasem rówieśnica i powierniczka Alienor, Loanna de Grimwald, ma proroczą wizję przyszłości swej pani: Alienor ma zostać królową Anglii i zapoczątkować dynastię Plantagenetów. Wbrew politycznym układom Loanna dyskretnie kieruje poczynaniami księżniczki, by wypełniła się druidzka wróżba. Czytaj dalej >> << Zwiń
Mniej Więcej
  • Mireille Calmel
  • 2014
  • 408
  • 230
  • 155
  • 978-83-245-8149-8
  • 9788324581498
  • ZBGQS

Recenzje czytelników

***

Ocena:
Autor:
Data:
Eleonora Akwitańska to z całą pewnością jedna z najsłynniejszych i najbardziej wpływowych kobiecych postaci średniowiecza, znacznie wyrastająca ponad swoją epokę. Dwukrotnie koronowana na królową ( Francji - jako żona Ludwika VII i Anglii - u boku Henryka II Plantageneta), matka dwóch królów (Henryka i Ryszarda Lwie Serce), stawiała czoło zarówno cesarzowi, jak i papieżowi, rządziła dwoma królestwami wykazując się niebywałym zmysłem politycznym i dalekowzrocznością ... brała udział w wyprawie krzyżowej, wpływała na ówczesną obyczajowość i kulturę - wydawać by się mogło, że dzieje tej ze wszech miar barwnej i nietuzinkowej postaci są gotowym materiałem na intrygującą i fascynującą powieść, której nie trzeba ani ubarwiać, ani w inny sposób wzbogacać - wystarczy ująć w ramy fabuły dostępne fakty. No cóż, okazało się, że jednak można zaprzepaścić potencjał drzemiący w tej historii i sprowadzić ją do nie najwyższych lotów historycznego romansu okraszonego dziwacznymi, zupełnie niepotrzebnymi magicznymi pierwiastkami.

Akwitańska księżniczka Alienor wyrasta na najlepszą partię Europy - ożenek z nią przyniósłby potencjalnemu małżonkowi nie tylko bogactwo, ale też władzę i potężne wpływy, nic więc dziwnego, że o jej rękę ubiega się wielu kandydatów. Po śmierci ojca, który zaręczył córkę z hrabią Andegawenii Henrykiem Plantagenetem, Alienor zostaje wydana za króla Francji, Ludwika VII. Ta decyzja krzyżuje szyki pretendentce do angielskiego tronu, Matyldzie, walczącej o koronę dla swego syna Henryka z kuzynem, Stefanem z Blois. Małżeństwo Alienor z Plantagenetem znacząco ułatwiłoby wyegzekwowanie jego praw do angielskiego tronu; w tym celu Matylda wysyła swoją zauszniczkę, niejaką Loannę de Grimwald, na francuski dwór. Kobieta zostaje powiernicą Alienor i ma za zadanie przygotować grunt pod przyszły mariaż swej pani z Henrykiem. Loanna, pochodząca z rodu założonego przez samego Merlina, posiada magiczne zdolności, które pomogą jej w wypełnieniu misji - zwłaszcza, że musi działać nie tylko wbrew aktualnym politycznym układom, ale i z niezależną, hardą osobowością Alienor.

Ostatnio można dostrzec ciekawy, acz nieco karkołomny trend w powieściach historycznych polegający na wzbogacaniu osnutej na faktach fabuły wątkami bądź elementami fantastycznymi. Są pisarze, którzy czują się w takich klimatach jak ryba w wodzie; wyważenie proporcji między prawdą historyczną a fantastyką otwiera przed nimi nowe możliwości, dzięki czemu fabuła nabiera nowego wymiaru i dodatkowo intryguje. Rzecz w tym, by nie przekroczyć cienkiej linii dzielącej kicz od pikanterii, by bujna wyobraźnia nie poniosła autora przysłaniając fakty i odbierając wiarygodność całej historii. Znakomicie z wyzwaniem poradziła sobie chociażby Elżbieta Cherezińska w "Koronie śniegu i krwi" czy Philippa Gregory we "Władczyni rzek". Niestety, "Noce królowej" udowadniają, że twórczość tych pisarek to za wysokie progi dla Mireille Calmel; fabuła jej powieści przypomina naiwną bajeczkę, mało wyrafinowaną alternatywną wersję historii, gdzie kluczowe wydarzenia (które były przecież logicznym następstwem politycznych intryg i zabiegów dyplomatycznych) są skutkiem działania magii.
Rozumiem, że beletrystyka rządzi się własnymi prawami, a autor ma prawo naginać fakty historyczne do własnej koncepcji - w przypadku francuskiej pisarki odniosłam jednak wrażenie, że jej ingerencja poszła za daleko, że poniosła ją wyobraźnia, a ucierpiała na tym cała historia niezwykłej kobiety, jaką była Eleonora Akwitańska.

Po "Nocach królowej" oczekiwałam ciekawie opowiedzianej historii matki Ryszarda Lwie Serce, jednej z najpotężniejszych i najbardziej wpływowych kobiet średniowiecza - tymczasem na pierwszy plan wysuwa się nie ona, lecz... jej powiernica wywodząca się z druidzkiego rodu, Loanna, oraz jej uczuciowe perypetie i magiczne działania, za sprawą których ma przeforsować polityczne plany Matyldy, matki Henryka Plantageneta. Poza oczywistą niedorzecznością tej koncepcji działania bohaterki wypadają dość nieudolnie - aż dziw bierze, że komuś takiemu udało się doprowadzić do mariażu Alienor i Plantageneta, jak chce autorka. Kolejnym aspektem powieści, nad którym można tylko rwać sobie włosy z głowy, jest portret samej władczyni - Alienor ma w sobie więcej z kapryśnej, rozerotyzowanej nastolatki niż potężnej królowej, którą w istocie była: Calmel skupia się głównie na jej romansach z partnerami obojga płci, więc siłą rzeczy kreuje postać płaską, ubogą i jednowymiarową, zupełnie niepodobną do historycznego pierwowzoru, w najmniejszym nawet stopniu nie oddającą jej bogatej i barwnej osobowości. To prawda, że kluczowe fakty z jej życia przedstawia dość wiernie: nieszczęśliwe małżeństwo z Ludwikiem VII, nieudaną wyprawę krzyżową czy wydarzenia, które poprzedziły jej rozwód i powtórne zamążpójście, tym razem za Henryka Plantageneta - ale na tym koniec. Taki rozwój fabuły pozostawia po sobie jedynie niedosyt i niesmak, nie tego oczekiwałam po lekturze.

"Noce królowej" to powieść, którą należałoby potraktować jako lekki, dość naiwny romans historyczny inspirowany losami Eleonory Akwitańskiej - w żadnym wypadku jako beletryzowaną biografię dającą czytelnikowi pewną wiedzę na temat postaci czy też lekturę zdolną zachwycić bardziej wymagającego czytelnika gustującego w doskonałej prozie Philippy Gregory (porównanie niestety narzuca się samo, bowiem i Brytyjka stworzyła cykl traktujący o losach dynastii Plantagenetów). Prozę Mireille Calmel poleciłabym czytelniczkom szukającym romantycznych uniesień w magiczno - średniowiecznej scenerii. I tyle.
Czytaj dalej >> << Zwiń
Czy ta recenzja była przydatna?

Dodaj recenzję

Dołącz do grona naszych recenzentów. Dziel się z innymi miłośnikami książek wrażeniami z lektury. Cenimy wszystkie opinie naszych czytelników, stąd też w podziękowaniu za każdą opublikowaną recenzję proponujemy rabat - 5% na kolejne zakupy ...

Jak to działa?

Wyszukujesz książkę, którą chcesz się podzielić z innymi czytelnikami.
Piszesz recenzję. Logujesz się.
Możesz napisać kilka słów o sobie i wgrać swoje zdjęcie albo wybrać ilustrację z bazy awatarów.
Twoja recenzja czeka na akceptacje i publikację.
Po jej zatwierdzeniu:
a) otrzymasz w ciągu 24 godzin 5% kod rabatowy na kolejne zakupy.
- Rabat nie obejmuje podręczników.
- Kod rabatowy jest ważny miesiąc. Należy użyć go w czasie składania zamówienia.
b) dołączasz do grona recenzentów.

Więcej Zwiń

Twoja ocena