Koszyk 0
Opis:
NAGIETKOWY WZÓR NA TAJEMNICZYM SZALU ŁĄCZY DWA WYMIARY CZASOWE Wrzesień, rok 1911. W porcie na wyspie Ellis Island przebywa pielęgniarka Clara Wood. Nie jest w stanie zmierzyć się z wizją powrotu do rodzinnego Manhattanu, bo właśnie tam w pożarze szwalni Triangle Shirtwaist zginął jej ukochany. Opiekując się ciężko chorą osobą, która również doświadczyła podobnej tragedii, zauważa ozdobny szal przyozdobiony wzorem nagietków ... Kobieta jest zaintrygowana historią tego przedmiotu i postanawia odkryć jego tajemnicę. Czy to, czego się dowie zburzy jej światopogląd czy, wręcz przeciwnie, wyzwoli ją? Wrzesień, rok 2011. Na Upper West Side, Taryn Michaels oszukuje samą siebie, wmawiając sobie, że jest w pełni spełnioną kobietą. Lubi swoją pracę w sklepie i uwielbia spędzać czas z córką, którą wychowuje samodzielnie. Wszystko zmienia się, kiedy natrafia na wiekowe zdjęcie opublikowane w czasopiśmie. Wówczas mierzy się z bolesnym wspomnieniem – jej mąż zginął podczas ataku na World Trade Center. Co to ma wspólnego z tajemniczym szalem? Jak ta historia wiąże się z wspomnieniem roku 1911? Czytaj dalej >> << Zwiń
Mniej Więcej
  • Susan Meissner
  • 2017
  • 368
  • 203
  • 135
  • 9788365506665
  • 9788365506665
  • ZDJB9

Recenzje czytelników

Dwie kobiety dwie tragedie

Ocena:
Autor:
Data:
Kiedy Taryn sześć lat wcześniej otrzymuje szal, który ma być wzorem dla nowego, nie sądzi, iż dzień 11 września będzie ją prześladował przez długie lata. Wieże upadły, ukochany popełnił samobójstwo, a ona sama musiała sobie radzić z żalem i ogarniającym ją smutkiem. Tylko, co teraz, skoro właśnie, po wielu latach, ma przyjść na świat upragnione dziecko? To nie koniec złych wieści. Szal z nagietkami zaginął. Nikt nie wie gdzie jest. Ale ja wiem gdzie był we wrześni u 1911 roku ...

Dwie historie życia, dwie kobiety o podobnych przeżyciach. Czy wydarzenia mogą ze sobą łączyć ludzi chociaż dzieli ich sto lat przepaści? Okazuje się, że jest to możliwe. Jeśli oczywiście autorka ma na tyle wyobraźni by coś takiego stworzyć. Połączyć fakty nie jest łatwo, gdy staramy się zawrzeć prawdę i wyimaginowaną opowieść o dwóch kobietach. Tak bardzo do siebie podobne w swoich przeżyciach, nie zdziwiłabym się, gdyby istniały naprawdę. Myślicie, że się nie da? Bo nie czytaliście Dziewczyny z nagietkowym szalem.
Fakt historyczny jaki wykorzystała autorka jest niesamowity. Jak to możliwe, że w 1911 i 2001 zdarzyły się dwa inne wypadki, ale skutki były takie same? Wyskakujący ludzie z okien. Ostatnie wiadomości wykrzykiwane w niebo. Płacz, dym, smutek. Tragiczne, prawdziwe i… niesamowicie interesujące. Fabryka Triangle Shirtwaist w Nowym Yorku istniała naprawdę tak samo jak jej pożar. Pielęgniarka Clara widziała wszystko na własne oczy: płomienie, ciała na chodniku i ukochanego wyskakującego ze szwaczką, by wesprzeć ją w ostatnim tchnieniu życia. Widok ten oraz wyrzuty sumienia niszczą wszystko co dla niej drogocenne. Życie, miłość, uczucie bycia kochanym. Tylko, co dalej? Nie potrafi sobie poradzić z bólem. Ucieka na wysepkę niedaleko Manhattanu. Pracuje tam dnie i noce nie narzekając na nic. Wszyscy powoli dowiadują się kim jest i co przeżyła. Ale nikt nie potrafi jej pomóc, bo uzdrowienie może przyjść tylko od niej i od kogoś, kto ją pokocha taką jaką jest. Zmęczona, zlękniona, przerażona. Clara Wood już nie jest tą samą kobietą.

Taryn Michaels ma wspaniałą nastoletnią córkę, która nie poznała nigdy swojego ojca. Ten umarł w zamachu na bliźniacze wierze. Tylko, że ona niewiele o tym wie. Gdzie był, co robił. Nigdy nie poznała prawdy, bo jej matka nie potrafiła jej wykrzesać ze swych ust. Jest załamana. Stara się jakoś poukładać sobie życie. Gdyby nie przyjaciółka, stała praca, dużo zleceń i córka, prawdopodobnie już dawno by się załamała. Może i popełniła samobójstwo? Nie potrafi rozmawiać o tragedi i nikt nawet nie próbuje ją do tego namawiać. Jednak, w tym dniu dostała ważne zlecenie iw tym dniu straciła szal z nagietkami. Parę lat później ona, on i kolorowy materiał trafiają do Times’a na pierwszą stronę. Wtedy Taryn już nie ma jak się ukryć przed smutną przeszłością. Z przerażaniem kryje się w pracy i mieszkaniu, a córka zastanawia się, co przed nią ukrywała. Wszystko dzieje się nie tak jak powinno.

Zapewne zapytacie: o co chodzi z tym szalem? Otóż Clara poznaje, męża zmarłej właścicielki, a Taryn przechowuje go w ramach swojej pracy. Był z nimi w złych chwilach. Doprowadził do zakończenia ich męki. W jaki sposób może to zrobić zwykły materiał? Może jest magiczny? Może potrafi zdziałać cuda? A może po prostu łączy ludzi?

Sama fabuła jest prosta i nieskomplikowana. Clara opiekuje się chorym na szkarlatynę. Zaprzyjaźnia się z nim. Spełnia więcej niż obowiązek pielęgniarki. Zaczyna powoli otwierać się na to, przed czym uciekła na wyspę Ellis. Podobnie jest z Taryn. Gdy fotografia trafia na łamy gazety jej życie przewraca się. Musi stanąć na nogi, bo jej czas odrętwienia minął. Zakończenia można się domyślić, chociaż uprzedzam, że u każdej z bohaterek wygląda ono inaczej. Jest szczęście ale i ulga oraz spokój i harmonia. Jednak tyle emocji i uczuć na łamach powieści powoduje pewną refleksje. Nad czym? Tego dowiecie się sami, czytając.

Podsumowując: Jestem zaintrygowana, że z czegoś okropnego, co wpłynęło na tysiące, a nawet miliony osób, można zrobić coś pięknego. To nie jest powieść warta Literackiego Oskara. To nie jest powieść, której należą się hołdy. To nie jest powieść, którą będziesz czytać, co chwile. Bo ona tego nie potrzebuje. Daje wszystko, co nieuchwytne, chwilowe i tymczasowe. Daje nadzieję. Daje przemyślenia. Daje obraz tego, jak wygląda życie osoby po tragedii. Daje prawdę o wnętrzu zdruzgotanego człowieka przez męczarnie wywołane śmiercią najbliższego. Czytaj, kiedy uznasz, że brakuje Ci nadziei. Nadziei na lepsze jutro.

wiecej na:http://recenzjedevi.blogspot.com/
zapraszam! :)
Czytaj dalej >> << Zwiń
Czy ta recenzja była przydatna?

Polecam!

Ocena:
Data:
Susan Meissner - pisarka, która urodziła się w San Diego i obecnie mieszka tam ze swoim mężem. Jest matką czwórki dorosłych dzieci. Wydała czternaście powieści. Wielokrotnie nagradzana za swoje teksty, jak i książki.

„Dziewczyna z nagietkowym szalem”, to książka, która zaciekawiła mnie swoją okładką. Zaciekawiła mnie i zainspirowała do zgłębienia się w historię napisaną przez Susan Meissner. Rzadko spotykam się z powieściami, które łączą dwa wymiary czasowe. Zaskakujące jest ... jak wiele wspólnego mogą mieć dwie kobiety z innych ram czasowych.

Pierwszy wymiar? Rok 1911. Pielęgniarka nowojorskiego szpitala – Clara Wood pragnie zapomnieć o tragicznych zdarzeniach z przeszłości, jak i uchronić się przed zmierzającą przyszłością. Za miejsce schronienia wyznacza sobie miejsce pracy. Kobieta bowiem straciła miłość swojego życia Edwarda… Można by rzec, że wszystko zmierza w dobrą stronę, że kobieta pomału układa sobie życie. Jak w każdej historii, ktoś musi zamieszać w tym na nowo poukładanym życiu - tym kimś jest Andrew Gwynn, na którego szyi widnieje... nagietkowy szal. Jak się z czasem okazuje mają ze sobą coś wspólnego - oboje utracili swoje drugie połówki. Mężczyzna został wdowcem, ponieważ jego żona zmarła na szkarlatynę. Rozumieją się nawzajem, nie ukrywają bólu, jedyne co mogą zrobić to być wsparciem dla siebie i nawzajem pomóc sobie wyjść na prostą. Co zmieni list przeczytany przez pielęgniarkę do Andrew napisany przez Lily? Co oprócz listu znalazła Clara?

Drugi wymiar? Rok 2011. W tej części poznajemy Taryn Michaels, kobietę samotną wychowującą małą córeczkę. Tata dziewczynki zginął tragicznie dziesięć lat temu. Kobieta do chwili obecnej jest zdruzgotana tamtym zdarzeniem i nie umie uporać się ze stratą. Taryn nie jest w stanie opowiedzieć dziecku, co tak naprawdę stało się w dniu śmierci męża i tego, że ta mała dziewczynka uczestniczyła w tym całym zajściu. Co zmieni zdjęcie z miejsca wypadku, ujrzane w gazecie przez kobietę? Jak znalazł się tam nagietkowy szal, który kobieta zgubiła? Samotna Mama chyba zdaje sobie sprawę, że to najwyższy czas wyjawić sekret skrywany przez ostatnie lata małej dziewczynce.

Podsumowując? W jednej historii zawarte są dwie. Kobiety, które dzieli sto lat, dotykają podobne problemy miłosne, osobiste, tragiczne (utrata bliskiej osoby) i nagietkowy szal. Kobiety, które za wszelką cenę pomimo bólu walczyły o lepsze jutro.

Susan Meissner wprowadziła do tej książki autentyczne wypadki, miejsca czy zdarzenia. Atak na World Trade Centrer, szpital, w którym pracowała pielęgniarka. Pisarka poruszyła wiele problemów m.in.: ból, cierpienie, miłość, tęsknotę, szukanie wewnętrznego spokoju.

To piękna emocjonalna, poruszająca, przepełniona bólem i tęsknotą powieść, która pokazuje, że miłość jest w stanie zdziałać cuda. Przeczytajcie a zrozumiecie.
Ducky, lat 17
źródło: osemkowyklubrecenzenta.blogspot.com
Czytaj dalej >> << Zwiń
Czy ta recenzja była przydatna?

Dodaj recenzję

Dołącz do grona naszych recenzentów. Dziel się z innymi miłośnikami książek wrażeniami z lektury. Cenimy wszystkie opinie naszych czytelników, stąd też w podziękowaniu za każdą opublikowaną recenzję proponujemy rabat - 5% na kolejne zakupy ...

Jak to działa?

Wyszukujesz książkę, którą chcesz się podzielić z innymi czytelnikami.
Piszesz recenzję. Logujesz się.
Możesz napisać kilka słów o sobie i wgrać swoje zdjęcie albo wybrać ilustrację z bazy awatarów.
Twoja recenzja czeka na akceptacje i publikację.
Po jej zatwierdzeniu:
a) otrzymasz w ciągu 24 godzin 5% kod rabatowy na kolejne zakupy.
- Rabat nie obejmuje podręczników.
- Kod rabatowy jest ważny miesiąc. Należy użyć go w czasie składania zamówienia.
b) dołączasz do grona recenzentów.

Więcej Zwiń

Twoja ocena