Koszyk 0
Opis:
Françoise Chandernagor opiera się na starannie zebranej dokumentacji i tworzy bogate freski, snując opowieść o losach bohaterów wzbogaconą o refleksje historyczne. Selene wraz z dwoma braćmi wyrusza do Rzymu, by uświetnić triumf Oktawiusza. Dzieci powierzane są opiece rozmaitych rzymskich dowódców i gubernatorów, czekają, by dotrzeć do celu tuż przed prowadzącym wojska wodzem. Mały Ptolemeusz, zawsze chorowity, coraz gorzej znosi trudy podróży i tęsknotę za nianiami i domem ... którego już nie ma. Matkująca mu siostra z bólem patrzy, jak gaśnie Kiedy Ptolemeusz umiera, a Aleksander zostaje otruty, wina za zbrodnię spada na egipską piastunkę. Selene zostaje zupełnie sama w ponurym, pełnym intryg Rzymie, gdzie mimo dobroci przybranej matki i serdeczności rodzeństwa jest tylko obcą „metyską”. W skrytości chroni w sobie pamięć najbliższych i kult zakazanych bogów. Choć jest wychowywana na Rzymiankę, myśli jednak tylko o zemście. Wyrasta w kręgu intryg, skrytobójstw, zawiści. Jej siostry kolejno wychodzą za mąż. Gwarny dom pustoszeje, a zbolała po śmierci syna (zamordowanego z polecenia ciotki) Oktawia coraz bardziej przywiązuje się do dziewczyny i zaczyna dostrzegać jej wielką inteligencję. Lepiej też rozumie cierpienie, jakie od lat jest udziałem księżniczki. Świadoma, że już nie długo będzie mogła ją chronić, znajduje sposób na zapewnienie Kleopatrze godnego życia z dala od Rzymu, w Mauretanii. Czytaj dalej >> << Zwiń
Mniej Więcej
  • Francoise Chandernagor
  • 2014
  • 1
  • 344
  • 280
  • 150
  • 97883-7508-8847
  • 9788375088847
  • ZBFX8

Recenzje czytelników

***

Ocena:
Autor:
Data:
"Damy Rzymu" to druga część trylogii "Zapomniana królowa" autorstwa francuskiej pisarki Francoise Chandernagor, której fabuła osnuta jest wokół burzliwych losów potomków Kleopatry i Marka Antoniusza. O ile poprzedni tom, "Dzieci Aleksandrii", skupiał się na wydarzeniach poprzedzających upadek Egiptu - wojnie z Rzymem, samobójstwie najsłynniejszej bodajże pary starożytnego świata i tragedii trójki ich osieroconych dzieci, o tyle fabuła "Dam Rzymu" ... przenosi nas do stolicy imperium, w ślad za Aleksandrem, Ptolemeuszem i Selene - jeńcami zwycięskiego wodza spod Akcjum, Oktawiana, który ma pewne plany co do potomstwa swego byłego szwagra i "królowej - ladacznicy".

Rok 29 p.n.e. W Rzymie trwają przygotowania do potrójnego triumfu Oktawiana, który mają uświetnić swoją obecnością pozostałe przy życiu dzieci Kleopatry. Osierocone, oderwane od rodziny, przyjaciół, ojczyzny i opieki swych bóstw, czują się zagubione i samotne, niepewne swojej przyszłości. Po upokarzającym przemarszu za rydwanem triumfującego wodza, Selene i Aleksander trafiają pod opiekę siostry imperatora, pierwszej damy Rzymu, Oktawii. Wychowuje ona sporą gromadkę, wśród których są nie tylko jej własne dzieci, lecz także potomstwo jej byłego męża, Marka Antoniusza, córka Oktawiana, a nawet młodzi narzeczeni pochodzący z najświetniejszych rodów imperium. Pod jej czujnym okiem przebywają również zakładnicy Rzymu: armeński książę, dwaj synowie Heroda, a teraz także dzieci królowej Egiptu.
Młodziutka Selene pała nienawiścią do człowieka, który odebrał jej wszystko; buntuje się przeciw niewoli i marzy o zemście. Z każdym dniem coraz lepiej poznaje swego największego wroga, ale też jego słabości; Oktawian jest częstym gościem w domu ukochanej siostry, troszczy się też o pozostające pod jej opieką dzieci będące przyszłością Rzymu, co jednak nie przeszkadza mu wykorzystywać ich jako kart w politycznych rozgrywkach; decydując o ich małżeństwach i rozwodach umacnia swą władzę i wpływy. Dorastając w domostwie pierwszej damy, Selene obserwuje, jak wielki wpływ ma Oktawia na brata i jak zręcznie potrafi go wykorzystać do umocnienia swej pozycji i zapewnienia przyszłości swoich dzieci. Jaką jednak przyszłość August zaplanował dla córki Kleopatry? Czy w ogóle istnieje takowa dla ostatniej potomkini wielkiego, królewskiego rodu Ptolemeuszów - znienawidzonych wrogów Rzymu?

Powieść Francoise Chandernagor przyciąga uwagę czytelnika intrygującym pomysłem - bo trzeba przyznać, że opowieść o losach potomków legendarnej królowej Egiptu i rzymskiego wodza, których związek od stuleci porusza masową wyobraźnię i jest inspiracją dla wszelkiej maści twórców wciąż podnoszących tragiczne dzieje tej pary na kartach literatury czy taśmie filmowej, jest wdzięcznym, chwytliwym tematem, który aż prosi się o ponowną interpretację i świeże spojrzenie. O losach Selene w porywającym, znakomitym stylu opowiedziała Michelle Moran w swojej "Córce Kleopatry"; czy sukces ten udało się powtórzyć francuskiej pisarce?

Pierwszą rzeczą, na którą zwraca czytelnik, jest pewien irytujący zabieg związany z konstrukcją fabuły; otóż w jej tok autorka wplata dygresje stanowiące wprowadzenie bądź objaśnienie wydarzeń, które za chwilę przedstawi mu narratorka. Z jednej strony dla czytelnika słabo zorientowanego w temacie jest to spore ułatwienie, dzięki któremu będzie pewniej i swobodniej poruszał się w powieściowych realiach, z drugiej zaś tego typu przerywniki wybijają z rytmu i zakłócają odbiór lektury. Nakreślanie kontekstu rozgrywających się wydarzeń, przybliżanie motywów działania bohaterów, nawiązania do źródeł historycznych mające uwiarygodnić wykreowane realia - jeśli autor nie potrafi zawrzeć tego wszystkiego w fabule, lecz czuje konieczność wprowadzenia czytelnika w temat metodą wykładu, nie najlepiej świadczy to o jego pisarskich umiejętnościach i właśnie takie wrażenie wywarł na mnie osobliwy zabieg Chandernagor.

Idea, jaka przyświecała autorce przy tworzeniu fabuły "Dam Rzymu", by ukazać przełomowe wydarzenia z historii Wiecznego Miasta (a więc upadek Egiptu i rodu Ptolemeuszów, który otwarł Oktawianowi drogę na szczyty władzy i przyniósł tytuł imperatora, a później cesarza) z perspektywy ostatniej potomkini królewskiego rodu, jedynej córki Kleopatry i Marka Antoniusza, która przetrwała pod dachem i opieką Augusta, była wyjątkowo intrygująca i z cała pewnością oferowała spore pole do popisu dla wyobraźni pisarza. Konieczność uzupełniania faktów historycznych fikcją literacką ( dotyczy to głównie losów Selene i jej braci, o których wiadomo naprawdę niewiele) to dla zdolnego i kreatywnego autora prawdziwe wyzwanie. Niestety; o ile Francoise Chandernagor całkiem nieźle poradziła sobie z odtworzeniem realiów społeczno-obyczajowych starożytnego Rzymu, które są nie tylko malownicze, ale i rzetelnie drobiazgowe, a także z nakreśleniem portretów sławnych postaci historycznych (Oktawian August, Oktawia, Liwia, Mecenas, Marek Agryppa, Tyberiusz), o tyle zawiodła ją własna wyobraźnia przy tworzeniu czegoś, co z założenia miało być najmocniejszym atutem powieści - portretu głównej bohaterki, Selene.

Wydaje się, że autorka nie miała specjalnego pomysłu na tę postać; córka Kleopatry na tle pozostałych protagonistek, kobiet Oktawiana, wypada wyjątkowo blado i nieciekawie. Być może wynika to z faktu, że jako więzień Rzymu nie miała żadnych praw - w końcu wychowywała się wraz z najmłodszym pokoleniem najznamienitszych rzymskich rodów nie z dobroci serca, ale jako potencjalny pionek w politycznej rozgrywce. Jej dwuznaczna pozycja w domostwie siostry Augusta dawała jej przywilej bycia obserwatorem, postacią niezaangażowaną w zakulisowe intrygi, a jednak będącą na tyle blisko wielkiej polityki i realnej władzy, by mogło stanowić to intrygujący punkt wyjścia dla ciekawie prowadzonej fabuły. Najwyraźniej jednak autorce zabrakło koncepcji na realizację tego pomysłu: Selene, choć inteligentna i wykształcona, intryguje nie ze względu na własną osobowość, ale swych legendarnych rodziców; jest nijaka i takie też życie prowadzi. Nie udało się autorce jej ożywić, choć pozostałe bohaterki powieści są pełne życia, wielowymiarowe i niejednoznaczne - jak choćby Oktawia - kobieta posiadająca władzę, jakiej dotąd nie skupiała w swym ręku żadna inna przedstawicielka jej płci, inteligentna, o silnym charakterze i zmyśle politycznym, silnie związana emocjonalnie z bratem, któremu potrafiła się przeciwstawić, ale też wywierać na niego wpływ - czy też Liwia, żona Oktawiana lub Julia, jego córka. Biorąc to wszystko pod uwagę nie można oprzeć się wrażeniu, że szumne ogłoszenie Selene główną bohaterką powieści jest jedynie chwytem marketingowym nie mającym odzwierciedlenia w rzeczywistości.

Pomijając główne mankamenty: osobliwą konstrukcję fabuły, niefortunne obranie narratorki i wiodącej protagonistki (która niewiele ma do powiedzenie i z powodzeniem mogłaby zostać zastąpiona przez którąkolwiek kobietę z domu Oktawii) oraz niezbyt udaną próbę zainteresowania czytelnika jej dramatyczną historią, "Damy Rzymu" to naprawdę ciekawy, ze wszech miar udany obraz rodzącego się cesarstwa, przemian politycznych i reform zainaugurowanych przez Oktawiana, jego kariery i działań mających na celu zdobycie niepodzielnej władzy. Malownicze i barwne realia stolicy imperium oraz wyraziste tło społeczno-obyczajowe ówczesnej epoki nie przytłaczają warstwy fabularnej, nie dominują nad nią, lecz doskonale ją uzupełniają; powieść nie jest monumentalnym, porażającym rozmachem freskiem historycznym, ale nakreślonym z wielką dbałością o szczegóły i wiarygodność obrazem starożytnego Rzymu czasów Oktawiana Augusta, w dodatku ukazanym z perspektywy najbardziej wpływowych kobiet imperium. Zachwyca historyczne prawdopodobieństwo i psychologiczny autentyzm postaci - szczególnie skomplikowane relacje między głównymi bohaterami, a więc stosunki Oktawiana z siostrą, żoną, córką czy kochanką - ale również bezwzględne realia walki o władzę, niuanse polityki, zakulisowe intrygi (zwłaszcza te prowadzone przez Oktawię i Liwię o wpływ na cesarza). W tym oszałamiająco barwnym tle gubi się gdzieś szara postać Selene - przedstawicielki rodu skazanego przez Augusta na zapomnienie. Z niecierpliwością czekam na ostatni tom trylogii polecając Wam opowieść - przynajmniej z założenia - o burzliwych losach córki Kleopatry.


Czytaj dalej >> << Zwiń
Czy ta recenzja była przydatna?

Obraz życia kobiet w Rzymie (rok 29 p.n.e.)

Ocena:
Autor:
Data:
"Damy Rzymu" jest to druga część trylogii "Zapomniana królowa". Francuska pisarka postanowiła odświeżyć temat dotyczący losów Kleopatry i Marka Antoniusza oraz ich potomków. Wiele książek o podobnej tematyce przeczytałam, wiele odrzuciłam bo były po prostu nieciekawe, a obok części przeszłam w zupełności obojętnie. Tym razem sięgnęłam po coś innego, coś co nie dotyczy tylko i wyłącznie życia i perypetii znanych postaci historycznych, ale skupia się na takich ... które zostały zapomniane i przytłoczone sukcesami czy porażkami innych. Autorka tym razem, postanowiła przedstawić losy dzieci Kleopatry tuż po upadku Egiptu. Czy zadanie wypełniła odpowiednio ?

Rok 29 p.n.e. Rzym jest idealnie przygotowany na święcenie sukcesów Oktawiana, a tak podniosłą uroczystość "urozmaicić" mają dzieci Kleopatry. Oktawian wreszcie osiągnął sukces, chce więc przypieczętować swą chwałę odpowiednią oprawą, a dzieci przegranych nadają się do tego celu idealnie. Selene oraz Aleksander po skończonym przemarszu za jego rydwanem, trafiają do siostry imperatora, Oktawii. To właśnie Oktawia zamierza zająć się dwójką osieroconych i porzuconych na pastwę losu dzieci. Po samobójstwie Kleopatry i Marka Antoniusza, Selene i Aleksander nie mają schronienia. Oktawia ma pod swymi skrzydłami sporą gromadkę, także dwójce opuszczonych nie będzie łatwo w nowym środowisku. Główną postacią jaką autorka nakreśliła w swej powieści jest Selene, młodziutka dziewczyna, nienawidząca z całego serca osoby, która przyczyniła się do jej okrutnego losu. Marzy, że kiedyś zniszczy Oktawiana, a ten odwiedzając często swą siostrę, jeszcze bardziej potęguje nienawiść młodej potomkini Kleopatry. Wprawdzie nie traktuje dzieci źle, ale stawia je jako karta w politycznych sprawach i zawsze decyduje o jakichkolwiek posunięciach. Żyjąc w takim, a nie innym domu, Selene obserwuje rządy Oktawiana, oraz nieprawdopodobny wpływ jego siostry na większość działań władcy. Czy jednak córce Kleopatry przeznaczono jakąś szczególną rolę w tym pełnym intryg i knowań świecie ?

Autorka postanowiła zabrać się za dość trudny, ale i ciekawy temat. Wysunęła na czoło powieści młodą dziewczynę, córkę znanych postaci, tyle że w mym odczuciu na zamyśle Chandernagor wszystko się kończy. Selene została przedstawiona czytelnikowi w sposób nudny, bezbarwny i kompletnie niewyróżniający się na całym tle książki. O ile Oktawia czy Oktawian zarysowani są odpowiednio, plastycznie i bardzo ciekawie, o tyle Selene blednie w porównaniu z innymi. A przecież to jej losy miały być głównym atutem tejże pozycji. Poza tym sporym defektem nie mam autorce nic do zarzucenia. Fajnie, że zobrazowała życie kobiet w ówczesnych czasach, bo tego mi w literaturze brakuje.

Chandernagor idealnie oddała klimat dawnego Rzymu, kiedy to intryga i przeogromna chęć zaistnienia w wyższych sferach rządziła ludzkimi zachowaniami. Opisy miejsc akcji, postaci (oprócz Selene) bardzo plastyczne, ciekawie przedstawione bez zbędnego przedłużania i usilnego wciśnięcia w fabułę. Podoba mi się ta lekkość powieści, chociaż jeśli mamy do czynienia z typowo historyczną pozycją nie możemy oczekiwać książki na jeden wieczór. Osobiście urzekła mnie postać Oktawii. Nie chcę oceniać jej zachowań jako negatywnych czy pozytywnych, ale ogólnie odebrałam ją jako twardą, inteligentną kobietę, która z pewnością mogłaby rozwinąć skrzydła w politycznym świecie. Autorka zręcznie przeplata fakty historyczne z kompletną fikcją. Domysły i wyobraźnia Chandernagor dotyczą głównie Selene, bo to o jej życiu wiemy z autentycznych i sprawdzonych źródeł niewiele. Niestety nawet chęć wprowadzenia odrobiny dramatyzmu za sprawą córki Kleopatry nie wyszła tak jak powinna. Niemniej jednak sięgnę po trzeci tom trylogii by poznać dalsze losy Selene i przekonać się, co też autorka ma nam jeszcze do zaoferowania.
Czytaj dalej >> << Zwiń
Czy ta recenzja była przydatna?

Dodaj recenzję

Dołącz do grona naszych recenzentów. Dziel się z innymi miłośnikami książek wrażeniami z lektury. Cenimy wszystkie opinie naszych czytelników, stąd też w podziękowaniu za każdą opublikowaną recenzję proponujemy rabat - 5% na kolejne zakupy ...

Jak to działa?

Wyszukujesz książkę, którą chcesz się podzielić z innymi czytelnikami.
Piszesz recenzję. Logujesz się.
Możesz napisać kilka słów o sobie i wgrać swoje zdjęcie albo wybrać ilustrację z bazy awatarów.
Twoja recenzja czeka na akceptacje i publikację.
Po jej zatwierdzeniu:
a) otrzymasz w ciągu 24 godzin 5% kod rabatowy na kolejne zakupy.
- Rabat nie obejmuje podręczników.
- Kod rabatowy jest ważny miesiąc. Należy użyć go w czasie składania zamówienia.
b) dołączasz do grona recenzentów.

Więcej Zwiń

Twoja ocena

Zostaną nagrodzone najciekawsze wypowiedzi świąteczne w formie polecenia książki na prezent połączonego ze wspomnieniem świąt dzieciństwa, refleksją, dedykacją.